Late Night (2019)

admin6 czerwca, 2019

Late Night (2019) Recenzja

Katherine Newbury, legenda telekomunikacyjna grana przez Emmę Thompson w „Late Night”, jest pierwszą od zawsze, najdłużej działającą kobietą będącą gospodarzem programu konsorcjalnego po premierze. Była towarzyszką i przeciwnikiem Leno i Lettermana, przeżyła je, tworząc w czasach Fallona i Colberta. Część tych nazwisk jest odrzucana (i pojawia się Seth Meyers), jednak Katherine ma oczywiście charakter anegdotyczny. Można nawet powiedzieć, że przypomina świecącego jednorożca lub kaiju, który rozbija się w mieście – całkowicie fantastyczne zwierzę.

Nie jest tak, że ten genialny i przenikliwy film, koordynowany przez Nishę Ganatrę i skomponowany przez Mindy Kaling, jest szczególnie nierealistyczny, inny niż w urzekającym, komediowym stylu. Kaling, na przykład, gra Molly Patel, która dołącza do kadry kompozycji Katherine po pracy w fabryce substancji w Pensylwanii, postęp zawodu został wyjaśniony przez naprawdę przyzwoity żart. Ogólny obraz telewizyjny z filmu jest jednak zaczerpnięty z życia i długiego zrozumienia Kalinga jako eseisty, twórcy i artysty. Uderzając w to, aby ośmieszyć prawdziwy seksizm w biznesie, Kaling i Ganatra musieli wyobrazić sobie świat telewizji jako nieco mniej mizoginistyczny niż mógłby być.

Innymi słowy, obecność Katherine zapisuje się jako wyzwanie przeciwko smukłości Amerykanów w wielkim czasie, w świetle faktu, że jest ona tak wyraźną, zdezorientowaną, rozsądną osobą. Możesz bez większego wysiłku wypełnić zakręt swojego zawodu – kilka fałszywych starych klamerek wideo jest podanych w celu wsparcia wysiłku – od połowy lat 90. do tego momentu. Thompson zaprasza do uznania zarówno konsekwentnie szlifowanych umiejętności Katherine, jak i wysiłku, który jest kontynuowany, podobnie jak Garry Shandling zrobił z Larrym Sandersem, gdy Katherine byłaby w doskonałej formie.

Jednak w tym momencie, gdy pojawiają się okazje do „Late Night”, ten prime się zaciera. Naprawdę, czyje to jest? Nic nie jest tym, czym było. Najlepsi wychodzą z przekonania, najbardziej przerażający są przepełnieni entuzjastyczną mocą, surowymi brutalnymi leniwcami – wiesz, jak to idzie. (Pomimo faktu, że cytat z Yeats cytowany w filmie jest alternatywny.) Po około 30 latach raportowania w czasie rzeczywistym, demonstracja Katherine stała się nieco nieaktualna dla jej obserwatorów i dla niej samej. (Jednak nie Thompsona. Jest to część jej absolutnie najlepszej pracy, która mówi bardzo dobrze.)

Nowy kierownik systemu (Amy Ryan) poszukuje nowych rekrutów. Młody biały człowiek (Ike Barinholtz) z niepokojącym wrogiem P.C. shtick stoi gotowy do przejęcia kontroli nad tym, kiedy Katherine jest ułatwiona poza sceną. Pomimo wszystkiego przynosi rozgarniętą listę uczestników i energiczną, nieufną brytyjską racjonalność jej wakatu w harmonogramie, ale cokolwiek Katherine kiedyś miała, została stłumiona – przez postęp, przez słabość, przez chorobę swojego znaczącego innego (John Lithgow) , zbyt długo wchłania ciepłe wody standardu.

„Late night” radośnie skrapia się w tych równoważnych wodach. W przeciwieństwie do brania pod uwagę zadowolenia z siebie i złej wiary w telewizję, poddaje medium żywiołowemu zrzuceniu z powodu praw i wszechstronności kobiety. Dywersja, jakkolwiek ostra, jest wolna od zimnej krwi. Okazja do potwierdzenia jest rozciągnięta nawet na mężczyzn, którzy skorzystali na organizowaniu staruszków, które utrzymywały kadrę kompozycji Katherine całkowicie białą i męską. Nie są złoczyńcami, tylko odbiorcami ustalonych ram. Perspektywa Kalinga na temat tej sceny i jej mieszkańców – władczej gwiazdy, autorów hipochondryków, zasadzki (Denis O’Hare) – jest podstawowa bez pesymizmu, a nawet niezadowolenia.

Oparta na popularności, potwierdzona natura samej telewizji jest tym, co umożliwia zrozumienie kwestii dostępu i wizerunku. Wymagane, a co Katherine straciła, jest zaufanie. „Uwielbiam telewizję”, mówi Molly, a Kaling i Ganatra (których niektóre małe koordynujące ekrany zawierają „Straightforward”, „Better Things” i „Brooklyn Nine-Nine”) jednoznacznie podzielają tę miłość. Prawdziwość jest obezwładniająca. To sprawia, że ​​Katherine jest niezręczna. Nigdy nie słyszałabyś, jak Liz Lemon – lub jeśli o to chodzi, Tina Fey – nie złoży takiej afirmacji. Od najbardziej punktualnych dni najlepszym podejściem do wydawania się sprytnym w stosunku do telewizji jest niejednokrotnie działanie bardziej inteligentne niż telewizja, mimo że jesteś w telewizji. Molly, energicznie optymistycznie nastawiona do swojej działalności i szczerze oddana temu, co robi, odmawia tego umysłu dominacji, a więc robi „Late Night”.

Katherine, która czyta dowcipy skomponowane przez ludzi, których nazwisk nie próbowała się nauczyć, jest uosobieniem domniemania mediów dziedzictwa. Z chęcią ignoruje sieć i pogardza ​​bardziej aktualnymi rodzajami emocji, szczególnie tymi chwytanymi przez kobiety. Kiedy raczy się młodym, wpływowym twórcą życia na stronie internetowej, który został założony na wystawę, gość się burzy, a minuta staje się sławna online. Horda Twittera nie jest sprzymierzeńcem Katherine, podobnie jak film, który akceptuje jej zakłopotanie jako asertywną minutę. Jej odczucie rozpowszechnienia jest samo-podważającym oporem wobec jej własnej nieistotności. Odłożyła trochę dystansu między źródłami jej uroku i musi ponownie połączyć się z witalnością i niezbędnością teraźniejszości, podobnie jak z jej letargowymi impulsami aktywistek.

Zdarzają się sytuacje, w których film tak bardzo ceni telewizję, że masz skłonność do tego, by po prostu był to telewizor. Cały sezon fabularny w historii trwa do dwóch godzin, ponieważ wątki poboczne i opcjonalne postacie, które mogły zwielokrotnić dużą część sceny, są powiązane z kilkoma szybkimi uderzeniami. Jest to tak samo komplement jak sprzeciw, a jeśli w ogóle, metoda rozpoznawania jakości obsady i kompozycji. Tak czy inaczej, można monitorować tonę. Zderzenie woli Molly z jednym współpracownikiem (Reid Scott) i jej wysypka z innym (Hugh Dancy); Małżeństwo Katherine, jej rywalizacja z systemem, problemy emocjonalne, kłopoty seksualne. Wszystko porusza się w dostatecznie szybkim tempie, jednak od czasu do czasu czuje się bardziej bez wysiłku niż canny.

Fragmenty wiedzy są jednak autentyczne, a ogólna ochrona przed plagą jest doskonała. Za każdym razem, gdy myślisz, że „późna noc” pogrąża się w naturalnych tropach – w kwestiach legislacyjnych dotyczących środowiska pracy, średnich przełożonych, długich związków zawodowych, ryb z wody, butów i sposobów ich ciągnięcia – porusza się o kilka stopni i znajduje nowy punkt widzenia. Twierdzi, że podniecenie zyskuje dzięki bliskości różnych twarzy i głosów nie przez wykłady, ale raczej przez precedens. Pamiętając o tym, że postulację można wywołać, że można być zabawnym bez bycia wrednym, w jakości Katherine to pytanie jest dyskusyjne. Jest czymś stosunkowo niewielu postaci filmowych, w każdym razie nie do tego stopnia. Jest fascynująca.

„Chcę być damą cieniowania, abym mogła znaleźć nową linię pracy z zerową zdolnością!” Legalny głos fundamentalnego skupienia się na sobie jest tutaj podany w całej jego wysokościowej stopie. Mindy Kaling jest eseistką i gwiazda tego ciepłego i mądrego filmu, grająca Molly, południowoazjatycko-amerykańską niedoszłą autorkę satyry, która mimo pozornie nie do pokonania opozycji znajduje nową linię pracy w całkowicie białej kondycji, i jest to jeden z jej nowych złych partnerów. sarkastyczny rozłam o tym, jak szczęśliwe są panie cieniowania. Molly komponuje dla zrzędliwej TV-kotki, Katherine Newberry – władczo i uroczo granej przez Emmę Thompson. (Ona jest Brytyjką, która może egzotyzuje i ujarzmia swoją biel.) Szefem jest Nisha Ganatra, która także zrobiła zdjęcia w programach telewizyjnych, na przykład Dear White People i Brooklyn Nine.

Newberry to niegdyś girlanda nocnej divy, która gorączkowo potrzebuje pewnej autorki, aby pomóc przewidzieć, że ześlizgnęła się w pustkę niematerialności i oceny. Jakkolwiek by nie było, pokój „ogólnie przyzwoitych autorów” jest obrażany przez to „przyzwoite zatrudnienie” – choć nikt nie używa przestarzałego terminu „polityczna słuszność”. Praca Molly sugeruje, że uczeni są naprawdę obrażeni przez współczesną kwestię polityczną w sposób, w jaki nigdy nie byli w swoim życiu, pomimo wielu lat komponowania tego, co przewidywali jako polityczną parodię.

Z uczciwą prostotą nowicjusza Molly zaczyna ujawniać swoje niedociągnięcia i zadowolić nowych partnerów tym, co w pewnym sensie znali: show jest przestarzały, powinien być bardziej żywy, coraz bardziej polityczny, stopniowo się bawić. Być może najbardziej zirytowany jest główny eseista Tom Campbell, grany przez Reida Scotta (martwego, zwróconego w stronę specjalisty od zwrotów politycznych, Dan z Veep), którego rodzeństwo zrzeszyło się w tym serialu od czasu, gdy Molly została wybrana. Tom przychodzi do swojego mieszkania na Brooklynie i bardzo kwaśnie zauważa bardzo wiele rzeczy ze swojej szkoły średniej bardzo długo na swoich dzielnikach pokoju: „Czy powiedziałbyś, że jesteś zbyt pobudzony na swój pierwszy okres?”

Sprawa komponowania parodii telewizyjnych jest metodą ustawiania w celu przedstawienia czegoś, co łączy pozorną cudowność z dostępnością codziennego świata z problemami środowiska pracy. Oto miejsce, w którym wytwarzane jest świecidełko: to nie są gwiazdy, tylko kompozycja gwiazd. Wzorzec telewizyjny Carla Reinera Dick Van Dyke Show z lat 60. był tematem głównego autora nieistniejącego telewizora, a film „Mój ulubiony rok” (1982) został wzbudzony przez program Sid Caesar Your Show of Shows. Sceny pokojowe eseistów były niezbędne w świetnej telewizji z lat 90. The Larry Sanders Show, w której w jednej fazie znajdowała się Sarah Silverman jako super błyskotliwa autorka, która głęboko zagraża braciom satyry – a najbardziej zauważalna jest umiejętna 30 Rock Tiny Fey, w której Fey gra głównego eseistę serialu zależnego od Saturday Night Live; ma autora, który wytrwa w pseudonimie „Toofer”, w świetle faktu, że jest dwa na jednego: jest absolwentem Harvardu, a ponadto jest mroczny.

Niezależnie od tego, w każdym przypadku, sama obecność pokoju eseistów dopełnia materiał niezgodnością, dodatkowa warstwa pesymizmu – satyra na temat parodii sprawia, że ​​powietrze z wewnętrzną wymianą często nadaje muflom ostry, szorstki posmak. Kaling zmierza do czegoś bardziej delikatnego, skupionego i miłosiernego niż w późnej nocy, a cykliczny fragment filmu elementarnego nie jest tym samym, co TV, jednak przyznaję, że tęskniłem za strasznie wściekłymi żądłami i grubością żartu, które otrzymujesz od 30 Scena rockowa. (Pesymista może twierdzić, że podobnie jak najlepsza parodia amerykańskiej telewizji, późna noc mogła zostać ulepszona przez grupę dziennikarzy, a nie przez jedną osobę).

Tak czy inaczej, Kaling rekompensuje to blaskiem własnej prezentacji i pokoleniowej soromacji z Emmą Thompson, która ma przyjemnie szyderczą strukturę. Dramatyzacja opowiada o naładowanym, złożonym, powolnym towarzystwie trenerki Molly z samą Katherine, a także o bardzo ryzykownym związku Katherine z jej słabym uczonym małżonkiem, Walterem, który w zamyśleniu zagrał John Lithgow. Z beznamiętnym skojarzeniem z Walterem – dodatkowo mając na celu zrozumienie dzikich rozważań indywidualnego autora Charliego (Hugh Dancy) – Kaling demonstruje, jak jej postać trafia w powiązanie z sytuacją seksualno-polityczną, która ma rzucić wyzwanie jej liberalnej lojalności w nowym czas #metoo.

Na podstawowym poziomie Late Night jest romcomem i podobnie jak znaczna liczba romcomów, zabawne rzeczy wycofują się po głównej demonstracji, jako że fabuła i jej podstawowa relatywność wchodzą w olinowanie. Jednak Kaling jest naprawdę biegły w przekazywaniu mylącego optymizmu łzawiącego tych, którzy pracują dla tego długiego programu telewizyjnego. Związek jest z pewnością z telewizją.

Oglądanie Emmy Thompson i Mindy Kaling zmieszanie w późnej nocy sprawi, że myślisz, że odeszłaś i poszłaś do raju komicznego. W obudzonej treści Kalinga, nagrodzony Oscarem brytyjski artysta za Howards End gra Katherine Newbury, późno moderatorkę, która robi niezwykły ruch, aby zatrzymać slajd w ocenach. Kontraktuje Molly Patel (Kaling gra inteligentną odmianę jej osobowości telewizyjnej), główną kobietę, która wchodzi do kadry kompozycji białych Katherine. Zbyt wyczerpana, by nawet myśleć o zapamiętywaniu ich nazwisk, wydziela je wszystkie liczby. Charlie (Hugh Dancy), autor, którego poślubiona Katherine wymyśliła na później, dostaje więcej niż tylko rozważania liczbowe. Mamy tu do czynienia z autokracją jednej damy. Z tej podstawowej, czasami zbyt uproszczonej przesłanki, Thompson, Kaling i dyrektor wykonawczy Nisha Ganatra zmieniają komiksowe złoto.

Długotrwała nieobecność gospodarza późno w nocy odnosi się do znaczenia tej historii, ale film idzie dalej, pokazując, jak Katherine zainwestowała dużo czasu w kanały, nie pomagając innym kobietom w zdobywaniu pozycji. Kaling, która próbowała wyprodukować swój własny sitcom (The Mindy Project), myśli o karierze zawodowej dla kobiet i nie-białych osób. Dodatkowo wie, że należy coś zrobić, aby to naprawić.

W planie późna noc jest niewielkim odejściem od Diabła ubiera się w Pradę z uderzającym obrażeniem kobiety w sercach jej pracowników. Podobnie jak Meryl Streep w tej przebojowej parodii, Thompson potrafi strzelać dowcipami z zabójczym nudą, która nie okazuje litości. Niezaprzeczalnie zapierający dech w piersiach Denis O’Hare gra Brada, jej zmartwionego drugiego w kolejności, który odbija się, gdy Katherine nakazuje mu zabrać teraz kobietę z personelu. Jego różnorodne zastosowanie według niego to Indian-American Molly, mistrz mikstury efektywności roślinnej z wiejskiej Pensylwanii, bez doświadczenia w komponowaniu. Molly jako wielbicielka serialu to możliwość, że Katherine może ponownie odwołać swój zawód, działając w sposób naturalny.

Ponadto, kto to jest dokładnie? Dama, która poświęciła 28 lat na program telewizyjny, który ma zostać ujawniony jej dniom, jest numerowana przez wiceprzewodniczącą systemu Caroline Morton (Amy Ryan) i zostanie zastąpiona przez męskiego głupca (Ike Barinholtz), którego postać składa się tylko ze szkodliwych. „buzzwords” brata. Podczas gdy Katherine robi „duszne” wywiady z twórcą Doris Kearns Goodwin, Fallon przyspiesza „urocze” Robert Downey Jr. do mycia owczarka. Jest późna noc, kiedy inna wielka ziemia niczyja i film sprawiają, że jest to mroczna komiczna gra. Thompson daje nam szansę, by poczuć upiorność Katherine podczas spotkania z idiotyczną gwiazdą YouTube, która delektuje się wąchaniem tyłka psa. Rozpoznając pogardę Katarzyny, dimwit nazywa ją najbardziej przerażającym słowem, jakie można sobie wyobrazić w wywołaniu kamery: „stary”.

To plan Molly, aby to słowo działało, by wspierać Katherine. Rozmawiaj z grupą widzów naprawdę, o wieku, menopauzie i lęku przed wyparciem. Katherine jest poważnie prywatna, jeśli chodzi o małżeństwo z niezłomnym Walterem (wybitnym Johnem Lithgowem), emerytowanym nauczycielem NYU doświadczającym choroby Parkinsona. W każdym razie, gdy sensacyjne gazety angażują ją w seksualne oburzenie i upokarzające prywatne wiadomości są rozlane, Katherine ma tylko dwie opcje: przyznać się do oceny toksyn lub walki z powrotem.

Jedno przypuszczenie o jej wyborze. Sentymentalne wątki w późnej nocy, w tym Molly i wspomnianego wcześniej Charliego, są retrospektywnymi pomysłami, które ściągają energię. Late Night zapala się, gdy Kaling umieszcza swoje kobiece wojowniczki w środkowym pierścieniu i daje im szansę na rozdarcie. Scenarzysta estradowy jest zbyt chętny do tyrad. Tak czy inaczej, w jej buntowniczym umyśle nie ma mieszania ciepła. Ponadto, gdy wspaniały Thompson (szansa już przyszła i odeszła za innego Oskara) zaczyna rzucać słowne materiały wybuchowe Kalinga jak wirtuoz, ta parodia środowiska pracy jest tylko wskazaną zabawą, której potrzebujemy.

Categories
Udostępniono0

Napisz komentarz

Name *
Add a display name
Email *
Your email address will not be published
Website