CDA-ZALUKAJ – Filmy i seriale VOD

Przynęta CDA / Serenity (2018) Online Lektor PL Cały Film Zalukaj Recenzja

  Seriale

IMDB: /10 votes

Zgłoś błąd

Oglądaj w innych serwisach VOD:  

 

PLAYER.PL              

    Przynęta CDA / Serenity (2018) Online Lektor PL Cały Film Zalukaj Recenzja
    Przynęta CDA / Serenity (2018) Online Lektor PL Cały Film Zalukaj Recenzja
    Przynęta CDA / Serenity (2018) Online Lektor PL Cały Film Zalukaj Recenzja
    Przynęta CDA / Serenity (2018) Online Lektor PL Cały Film Zalukaj Recenzja
    Przynęta CDA / Serenity (2018) Online Lektor PL Cały Film Zalukaj Recenzja
    Przynęta CDA / Serenity (2018) Online Lektor PL Cały Film Zalukaj Recenzja
    Przynęta CDA / Serenity (2018) Online Lektor PL Cały Film Zalukaj Recenzja
    Przynęta CDA / Serenity (2018) Online Lektor PL Cały Film Zalukaj Recenzja
    Przynęta CDA / Serenity (2018) Online Lektor PL Cały Film Zalukaj Recenzja
    Przynęta CDA / Serenity (2018) Online Lektor PL Cały Film Zalukaj Recenzja

    Przynęta CDA / Serenity (2018) Online Fili Cały Film Lektor PL Napisy Fili Zalukaj Chomikuj Vider, gdzie obejrzeć zwiastun online i fabuła (Recenzja)


    Serenity CDA

    Player

    Jeśli jest coś, co z pewnością myślisz o nowym filmie Matthew McConaugheya Serenity, to jest to, że zawiera on dużą krzywą. Co więcej, jeśli cokolwiek myślisz o ankietach wielkich komentatorów, to jest to, że są one negatywne i zawierają spoilery. Richard Brody z New Yorker napisał w swoim daniu, że „nie ma tu nic do omówienia w Serenity, który nie jest spoilerem, ale nie ma w nim niczego, co nie zepsuje się z czasem”. Ale poza przypadkiem, że lubisz patrzeć na prawnie dziwaczne filmy, przeoczysz tych, którzy go nienawidzą: w połączeniu odmiennych rodzajów, nostalgii i dziwactwa, Serenity naprawdę warto zobaczyć. Aby uzyskać bez spoilera energię o tej dziwnej bryle filmu, czytaj dalej. Zakładam, że nie możesz obliczyć zwrotu.

    Zaczynamy od blasku zanurzonego ostrza. Mimo, że na pierwszy rzut oka wydaje się, że ta ryba jest odrobiną krajobrazu, to naprawdę kończy się ona w filmie. Nasz szorstki święty Baker Dill (McConaughey) jest wędkarzem żyjącym na wyspie Floridian w Plymouth, a on jest związany z rybą o nazwie Sprawiedliwość. Walczy ze swoim towarzyszem Duke’m (Djimonem Hounsou) i każdą inną osobą z okolicy, która wierzy, że jest szalony. „Łowię” – mówi Baker. „Łowisz jedną rybę, człowieku” – odpowiada mieszkaniec. „Co więcej, to jest ryba w twoim umyśle.”

    Pod naporem mięśni McConaugheya i wspaniałym światłem dziennym, które gra na wodzie, widmo Hemingwaya miesza się. Być może jego najbardziej znana historia, „Stary człowiek i morze” Hemingwaya, opisuje starszego kubańskiego wędkarza, który, podobnie jak Baker Dill, ściga trudnego marlina w Prądzie Zatokowym. W tej historii wędkarz walczy tak samo z przeznaczeniem jak ryba. Podobnie jak Baker, napotyka tajemnicę oceanu i rozwiązuje swoją zagadkę w kategoriach genderowych: „Starsza osoba w sposób niezamierzony uważała [morze] za kobietę i jako coś, co dawało lub zachowywało nadzwyczajne łaski, oraz w przypadku, gdy robiła dzikie lub diabelskie rzeczy było na tej podstawie, że nie mogła ich utrzymać, a księżyc wpływa na nią, gdy kończy się kobieta, pomyślał. Według Baker, najbardziej idealnym sposobem na uzyskanie ryb jest o zmierzchu.

    Kucharz chleba walczy z mnóstwem rzeczy, naprawdę i metaforycznie. Walczy ze swoistym impulsem, by zdobyć „Equity” – odpowiednio nazwaną nagrodę, która mu ucieka. Kto powstrzymuje go od tej satysfakcji? Na początku filmu nie mamy najbardziej mglistego pomysłu, jeśli chodzi o panie (on kładzie się z nienormalną damą o imieniu Constance (Diane Lane) za pieniądze, za wędkarskie wnyki) lub z samą fortuną (w opowiadaniu Hemingwaya, wędkarz jest obrzucany z salao, hiszpańskim słowem oznaczającym zarówno „słony”, jak i „nieszczęście”).

    W ten sposób, gdy pojawia się ex Baker, ma dużą masę reprezentacyjną. Jako Karen, Anne Hathaway kipi oko i włosy Weroniki. Zachowuje się mniej jak prawdziwa dama i coraz bardziej przypomina myśl pochodzącą z filmu noir. Jest w Plymouth ze swoim okropnie szkodliwym nowym współmałżonkiem, tym, któremu zostawiła Bakera, a teraz potrzebuje swojego byłego, by zabrał go na skuter i nakarmił go rybami.

    W przypadku, gdy zaczynasz rozpoznawać warstwowanie odniesień podczas odtwarzania w tym filmie – do książek, do filmów, do najlepszych przykładów – w tym momencie jesteś w dobrej formie. Tereny działki prawie dobrze wróżyły; działają naturalnie dla obserwatora, jednak po prostu dlatego, że obserwator widział wcześniej takie historie. Gdy klasa przywoływała konflikt, łapiąc się nawzajem jak płyty strukturalne w strefie subdukcji, coś zaczyna się czuć. Jest tam ta anonimowa postać, chudy człowiek w okularach, który próbuje złapać oko Bakera. Co on tu robi? Co więcej, z jakiego powodu Constance nieustannie stara się zainspirować Bakera do zlokalizowania swojej zwariowanej kotki?

    Przeszkody zaczynają się dziać dzięki kinematografii. W jednej scenie Baker zdejmuje całość swoich ubrań (w tym filmie widzimy sporo jego nagich tyłków) i kieruje się ku przepaści, aby „wyczyścić” styl wędkarza. Gdy zbliża się do odskoku, kamera zaczyna wykonywać interesujące ruchy, niemal miażdżąc. Wskakuje do oceanu i ostrze ryb znów błyska.

    W rzeczywistości nie jest to spoiler, który twierdzi, że Baker i Karen dzielą dziecko. Nazywa się Patrick. Pomimo tego, że bardzo często jest na ekranie, Patrick jest centrum tego filmu i zastosowanym obszarem jego kontrapunktu. W coraz bardziej wymagającym sensie, kiedy imię Patricka zaczyna być wypowiadane, impulsy Baker’a zaczynają się zmieniać. Wykorzystał tylko do myślenia o zdobyciu sprawiedliwości, ale stopniowo przenosi swoją koncentrację na opresyjnego małżonka, który mieszka z dzieckiem. Na tym pontonie, z dala od tego, co lub kogo zamorduje Baker Dill?

    Po raz kolejny tematy filmu poruszają się z powrotem w kierunku wpływowych układów. Hemingway wojny z neo-noir; obowiązek opiekuńczy zderza się ze zwyczajową, głęboką jakością; Baker na ląd nie współpracuje z Bakerem. Może myślisz o tym, gdzie leży wiatr filmu. Nie zrobiłem tego.

    Główny zarzut Brody’ego dotyczący Serenity dotyczy właściwie tego elementu awarii. Z jego unikalnych komponentów, oskarża on eseistę, szefa Stephena Knighta (Dirty Pretty Things (2002), Eastern Promises (2007)) o zdobycie pakietu tematów i wyrzucenie ich razem „prymitywnych, a następnie rozgotowanych do tego stopnia, że są nie do odróżnienia”. Ale twierdzę, że Serenity ma styl ceviche: surowy, nieco solony, jakkolwiek szokująco niebiański.

    Nie licząc szansy na to, że w dzisiejszych czasach ogromne nakłady na hollywoodzki wkład są teraz niewielkie, jest to element zaskoczenia. W połowie lat 2000. odnotowano imponującą wydajność zdjęć typu contort motion, w tym Memento (2000), The Others (2001), The Village (2004) i Eternal Sunshine of Spotless Mind (2004). Jakkolwiek by nie było, w specjalnym przypadku może dwóch filmów z Leonardem DiCaprio w 2010 roku (The Departed and Shutter Island), ten rodzaj fabuły ma wszystko poza zniknięciem.

    Obecnie urzędnicy pracowni zależą od nas, aby raz po raz otwierać nasze portfele na podobne rzeczy. Czym jeszcze jest establishment, ale rozpoznawalna powtórka rzeczy, które teraz doceniamy? Marvel Cinematic Universe pochłonął kina w podobny sposób, jak organizator pełen chwil makintosz, a cheddar kieruje tym, co jest na kolację. Mędrcy mogą odrzucić Serenity za jej bezsensowność lub niezdolność do wróżenia dobrze z całości połączonych elementów. Jednak z tego wyjątkowo ważnego powodu myślałem, że to ożywienie jest nieobliczalne. Nadmiar stylów filmowych Serenity wydaje się liberalny, a obserwator wyczerpany ubocznymi; do wyjątkowo wycieńczonego, jego zainteresowanie zdziwieniem jest jak błogosławieństwo. Macintosh i cheddar są wyśmienite, ale od czasu do czasu potrzebujesz surowej ryby.

    W „Serenity” nie ma nic do omówienia, co nie jest spoilerem, ale nie ma w nim nic, co nie zrujnowałoby się przed czasem (poza zdecydowaną szczerością niektórych wątków fabularnych). Ogólnie rzecz biorąc, jest to bez smaku ponowne przetwarzanie tropów neo-noir, wątpliwie uzyskując jego ton i przedmiot z „Body Heat” i różnych filmów, które same w sobie są reprocesjami wcześniejszych motywów z Hollywood. W każdym razie frazesy „Serenity” są zszokowane dużym i nietypowym zakrętem, który stara się wymusić uzasadnienie i uzasadnienie tych recyklingów. Zasadniczo działalność ta jest prowadzona na (i na wodach) Plymouth Island, odosobnionej tropikalnej wyspy. Stacja, w której Baker Dill (Matthew McConaughey), dowódca ciężkiego picia małego wędkarskiego jachtu o nazwie Serenity, mieszka w nieobrobionym odosobnieniu, w zmienionym magazynie transportowym na czubku skrajnej nitki. Rzeczy, które są tym, czym są, jest on tak naprawdę weteranem wojny w Iraku, Johnem Masonem, żyjącym pod nomume pióropuszem. Ma słabość do pewnych siebie agentów, którzy są jego klientami; jest w antagonistycznym, bez niespodzianek związku z damą o imieniu Konstancja (Diane Lane) i wojowniczą społecznością ze swoim kumplem, Duke (Djimon Hounsou); znajduje się w czołówce poszukiwań gigantycznej ryby, którą widział w wodach. W tym momencie odwiedził jego byłą Karen (Anne Hathaway), która pojawia się z pieniędzmi. Ujawnia mu, że jej nowy małżonek, Frank (Jason Clarke), źle nią rządzi – a ponadto manuje ją i dziecko Johna, Patricka (Raphael Sayegh) – i radzi Johnowi, że ma ona układ, by przekazać Franka na wyspę i na statek cel, który John może go zabić.

    Możliwe, że producent może wnieść do tej historii nowe elementy wiedzy; jeśli chodzi o to, nie jest trudno wyobrazić sobie producenta filmowego w zależności od cholernie pospolitego tematu, absolutnie otwierającego historię na intensywne loty reżyserskich zdolności twórczych. Steven Knight, autor i menedżer „Serenity”, nie robi czegoś takiego. Rycerz, scenarzysta, stosuje władzę lalkarską wobec szefa Knighta, kierując i realizując własne realistyczne ruchy w jedynym entuzjazmie pracy nad ogromnym odkrywaniem. Dla znacznej części filmu powiedzenia są tak niezrównane, ogólny ton tropikalnej zagadki i niebezpieczeństwa tak zuchwale poplątane, że film dobrze wróży, jako nienormalny stan głupi, zbiór prozaików zebranych jako meta-ruch obrazek. Co więcej, z nieznanych przyczyn jest to właściwie rzecz, którą przekazuje Knight – nie mając nic do powiedzenia na temat tych tropów i tradycji.

    Na początku wiatr, który mruga przez drastycznie praktyczny program, jest pod każdym względem mistyczny: John mieszkający na Plymouth Island i Patrick mieszkający w Miami dzielą się czymś w rodzaju jasnowidzącego stowarzyszenia. (Na przykład, ojciec i dziecko, w swoich oddzielnych obszarach, widzą kroplę wody na stole i w międzyczasie przepuszczają przez nią palce, myśląc o sobie nawzajem.) W połowie filmu, pomimo tego spoiler), pułapka jest odkryta: wszystko, co dzieje się w pobliżu Plymouth Island, samo w sobie jest fikcją, która jest osadzona w grze komputerowej (choć nie naśladuje jej). Patrick, który jest przedstawiany przez cały film jako wirtuoz komputerowy, żyje z dala od wszystkiego, od swojego podstępnego ojczyma, i sam w swoim pokoju przetwarza grę komputerową o wędkowaniu i zamienia ją w sen o swoim ojcu, który został stracony w Iraku Wojna w 2006 roku, i na własny zastępczy wizerunek Patricka zamierzają zabić Franka.

    Centralność „Serenity” jest nie do odróżnienia od nędzy jej rozczarowania; Impuls do drwiny z niemądrego filmu-noir i jego gier komputerowych jest hartowany i powściągany powagą fabularnych motorów fabularnych maltretowania, zranienia i wojny. Może Knight przekierowywał żart, który zasługuje na film z powagą tematu. Pomimo tego, że Knight wyciąga rękę z pierwszym obrazem filmu – zbliżeniem oczu Patricka, gdy kamera trafia do ucznia jego lewego oka, ukazując się zielonkawym morzem i najwyraźniej wchodząc w głowę dziecka, aby zbadać jego pejzaż – postacie w filmie są niewątpliwie bardziej niż wynalazki gier komputerowych; mają całkowicie aktorską osobowość, a bohater, John, a.k.a. Dough puncher, jest zainwestowany w zakres ruchu i zamyślenia, który wykracza poza rozrywkę.

    Rycerz tworzy śmietankę kreatywności, w której różne elementy są wspólnie ugotowane – jego własne realistyczne opisywanie okazji i postaci jest nierozłącznie związane z zabawą, którą Patrick zmienia, a które są nie do odróżnienia od zmian, które wymusza na nich Patrick metodami dla jego zdolności kodowania, które są dalej nierozerwalnie związane z tym, co Patrick wyobraża sobie o swoim tacie i alternatywnych postaciach, podczas gdy on zmienia i gra dywersję. Film jest pełen takich subtelności, aby rozładować, ale Knight tylko macha rękami niejednoznacznie. Zespół znakomitych wykonawców (w tym część moich najlepszych zawodników, którzy dziś pracują) jest skoordynowany, jak na podstawie konsensów filmu, aby przekazać jaskrawe, wprost płytkie farsy rozpoznawalnych stylów aktorskich. Gdyby Knight ruszył w kierunku swojego przedmiotu odważnie i mądrze, wyodrębniłby część splotów percepcji i twórczej energii, przeszukałby mentalną specyfikę i wybredną percepcję, która raczej traci swoje pychy.

    Na szczęście istnieje już film z 2009 roku, który właśnie to robi, który wykonuje i subtelnie snuje twórcze marzenia młodego człowieka o swym zmarłym ojcu, który został stracony w rycerskiej otwartej administracji. Jared Hess „Uprzejmi towarzysze Broncos”, w którym Michael Angarano gra Benjamina, nastolatka, który komponuje nowatorską powieść bohatera science-fiction, jest wyobrażany jako trzy odrębne filmy w filmie: jego własna wizja Benjamina, jego wizja wywołana przez dorosły pisarz (Jemaine Clement), który ją przyswaja, oraz film nakręcony przez inną młodą osobę (Héctor Jiménez). Film Hessa oferuje wnikliwą perspektywę wykorzystania i maltretowania wyobraźni; potem znowu nie ma dzikiego ojczyma, który krzywdzi, grozi i uszkadza Benjamina lub jego matkę. Byłoby nienormalnym, gdyby film Rycerza był parodią parodii porównywalną z filmem Hessa, ale nędza „Serenity” ma jeszcze więcej sensu, niż jego przerażające komponenty, by być czymś więcej niż fabułą, ponieważ jej wglądy i zalecenia mają być ożywione emocjonalny szczegół.

    „Serenity” ma raczej niewiarygodne trywializacje, które odsuwają niepokojące konsekwencje historii. Trudno wyobrazić sobie, że Patrick dorastał z anegdotami o rycerskości Jana na wojnie, historiami, które łączyłyby administrację wojskową jego ojca z odważną wizją zabicia Franka przez Patricka. W każdym razie nie ma takiego wglądu w film, który po prostu porusza temat bojownika zamordowanego na wojnie. John mógł zostać zamordowany w gnieździe odbojnicy, morderstwie, samobójstwie, szkolnej strzelaninie – tak rozwinięta, że jego postawa jest tylko jego nieobecnością, oczyszczającą ścieżkę dla porzuconego małżeństwa Karen z Frankiem. „Serenity” łączy w nieokreślony sposób kilka innych hojnych tematów, w tym amerykańską metodę dzikości, przekazywanie męskiego okrucieństwa, bezsilność kultury amerykańskiej, by chronić damy i młodzież przed domownikami, społeczne i indywidualne wymówki nieuzasadniona wojna i szczera praca dobrze znanej zaawansowanej rozrywki w tworzeniu mentalnego autoportretu. Są ułożone w stanie surowym, a następnie rozgotowane do tego stopnia, że stają się nierozpoznawalne; Najważniejszą rzeczą jest to, że Knight jest bardzo próżnym uczuciem sprytu, jeśli chodzi o wyrzucenie ich razem. Ponadto, gdy pod koniec górna część zostanie podniesiona dla kolejnego ogromnego odkrywcy, wzmaga zmęczone wzruszenie ramionami.

    Współcześni noirowie będą na ogół skakać cienką linią wśród pochwał i podróbek, albo będą wybierać stronę. Ten film leci poza pole gry w najprawdopodobniej nieoczekiwaną nonsensowność, jak eseista Steven Knight (Locke) wprowadza tropikalny agregat kręgosłupa, tym bardziej stanowczo zestawiony z krętymi, kiczowatymi filmami z lat 90., takimi jak The Game i The Truman Show. Głównym człowiekiem tego wraku jest wyschnięty szef statku wędkarskiego (Matthew McConaughey), który wydyma rum na odległej wyspie i naprawia zdobywanie ryby goliata – to jest, dopóki jego dusza (Anne Hathaway) nie pojawi się z większą rybą dla niego podskakiwać. Hathaway skłania się ku swojej pracy jako femme fatale, jednak tylko ona i Diane Lane, która gra główną wyspę, zakładają, że działają w neo-noir. Jest to rozczarowanie koordynujące, ponieważ McConaughey zachowuje się tak, jakby występował w renomowanym programie; jego siła jest w konflikcie z grubym kontem i jego sprzecznymi intuicjami. Film okazuje się znacznie progresywnie absurdalny po jego ogromnym odkryciu, który jest oczywisty od razu od nietoperza i polecany w pierwszym ujęciu. Z Jasonem Clarkiem, Djimonem Hounsou i Jeremym Strongiem.

    Cook Dill – prawdziwe imię John w innym życiu – odkrył rozsądną miarę spokoju na Plymouth Island, gdzie „siedzi ciasno za kilka rzeczy w domu, aby stracić swoją centralność”.

    Ma trwałego współlokatora, pobliską kobietę o imieniu Konstancja (Diane Lane), która cieszy się, że zwiększy swoją pensję, gdy bank stanie się kłopotliwy. Jest zwyczajem w barze w okolicy, gdzie zazwyczaj kupuje rundę jednego ze starych zegarów i twierdzi, że ponton wędkarski nazywa się Serenity. Nie licząc szansy, że nikt inny jak tylko nie uda mu się zdobyć tej bestii, która przez tak długi czas unikała go.

    Czy to ogromny, stary fregat latający nad głową pomyślnym znakiem? A może znowu jest to głupi ptak?

    Urocze życie chleba kucharza się zmieni. Eudytycznie wyglądający indywidualista o imieniu Reid (Jeremy Strong) próbuje podążać za nim, ale nadal nie trafia go przez 20 sekund lub coś w tym stylu. W tym momencie Karen, jego ex, pojawia się z gorączkową i kuszącą propozycją: duża wypłata pieniędzy z niecałego powodu, że zabiera jej opresyjną falę odpływu i wyprowadza się do oceanu i przekształca go w pokarm dla ryb.

    Specjalista od ciastek jest dodatkowo upiorny wspomnieniami dziecka, które opuścił, jednak Karen (Anne Hathaway) domaga się, aby dziecko, obecnie 13 i godny uwagi wirtuoz komputerowy, nie było tak daleko. Prawdę mówiąc, ojciec i dziecko mieli głębokie skojarzenia, czego wymaga Karen, dzięki młodszej konsolce Patricka.

    „Jesteś związany”, gwarantuje mu Karen.

    Czy Karen gra jakąś rozrywkę? Co jest z maniakiem w skafandrze? Co wszystko znaczy?

    Autor / wykonawczy Steven Knight odrzuca drobne spostrzeżenia i informacje, że nie wszystkie rzeczy są takie, jak się wydaje, gdy celem jest ogromne szarpnięcie, ale nie jest to kolosalny szok. W większym stopniu jest to drapacz głowy, który nie zadowoli wszystkich – ani nikogo innego.

    McConaughey przekazuje swoją typową cielesność i moc do tego zadania, wystarczająco pokazując swoją gładką, pełną zgryźliwą budowę bez pojawiania się żadnych sprytnych kawałków, podczas gdy Hathaway przenika jej postać z wystarczającą niejednoznacznością, by zrobić jeden cud, jeśli jest poobijanym małżonkiem lub komputerowym conniverem. Jason Clarke gra Franka, obłąkanego małżonka, z odpowiednią siłą, aby zmotywować do głębokiej nienawiści.

    Niezależnie od tego, otoczenie oceaniczne filmu ma szczególną właściwość, ponieważ Serenity ma wszelkie oznaki opowieści o rybach. Szokująco, Knight daje szansę ucieczce.

    Nowy rok nie ma jeszcze nawet miesiąca, a jednak śmieć zwana Serenity jest obecnie najniezwyklejszym filmem z roku 2019. Zarówno idiotycznie skomponowany, jak i skoordynowany z oszałamiającym, prymitywnym nieokrzesaniem Stephena Knighta, to daremna bomba na temat największą rybą na Karaibach i szefem czołgów wodnych, który poświęca całe życie na zdobycie tego. Rezultatem jest pod-mentalne ćwiczenie daremności i Diane Lane. Wczesne miesiące konsekwentnej ciągłej troski o marnowanie czasu Hollywood nie mógł zrzucić wielu zwycięzców Oscarów w ubiegłym roku. W styczniu przewiduje się śmieci. To jest standard. Jednak rzadko zdarza się wyciągnąć z drenażu każdy ruch śmieciowy jako cudownie idiotyczny jak Serenity.

    Matthew McConaughey, który nie pojawił się w filmie, nikt nie może siedzieć świadomie od czasów Dallas Buyers Club, gra szefa statku o bezsensownym nazwisku Baker Dill, który wyciska życie, zabierając turystów wędkarzy na skuterach wodnych o nazwie Serenity i mieszka w tekturze schronienie na wyspie o nazwie Plymouth. Od samego początku jest oczywiste, że ma problemy umysłowe. Tak więc, że nie może znieść kosztów gazu, upomina swoich klientów, wyciąga ostrze swojego dedykowanego pierwszego kumpla Duke’a (Djimon Hounsou), pali pali wszystko, co potrafi zapalić w meczu, walczy o drogę bary wyspiarskie i same napoje niepomny konsekwentnie.

    Cudownie, on również ma ukochaną, graną przez nieszczęśliwą na koniec Diane Lane, która nie napełnia się żadną potrzebą, ale dostarcza mu odrodzonej szansy, by obnosić się nago po jego grzbiecie. Nie ma między nimi odrobiny energii. On również nie ma fajki, więc teraz, aby się pozbyć, oddaje się pełnemu mniszkowi i chmielowi z najwyższego punktu przepaści do oceanu, by wskazać znacznie większą część jego centrum recytowanego w środku. Tragicznie nie koordynuje on swojej zaatakowanej twarzy. Wygląda na zachowany.

    Dokładnie, kiedy nie możesz położyć jeszcze jednej chwili powtarzalności, niespodziewanie pojawia się Baker’s ex Karen (przerażająca Anne Hathaway) i oferuje mu 10 milionów dolarów w przypadku, gdy weźmie ona swojego opresyjnego, umeblowanego małżonka Frank wyruszył w środek morza na Serenity i nakarmił go rekinami. Dawno temu Karen rzuciła Baker, którego nazywa „John”, i zamieniła go na gotówkę. Obecnie rozumie, że to był błąd. Prosta, wypaczona, alkoholowa bestia, którą poślubiła, uderza ją konsekwentnie, a teraz potrzebuje okazji dla siebie i 13-letniego dziecka Bakera, Patricka, którego nigdy nie zaobserwował.

    Szepcząc, warcząc brutalnie i uderzając Karen w mash, gdy nazywa go tatusiem, Jason Clarke gra Franka jak przesycony dramatem z Saturday Night Live. Zręczny upadek Clarke’a od lepszego niż przeciętnego Teda Kennedy’ego w Chappaquiddick do śliniącego się szalonego człowieka to ogłuszająca zagłada. Specjalista od ciastek nie potrzebuje żadnego planu, a jednak morderstwo opłaca się lepiej niż jakiekolwiek wędkarstwo rybne, i podkreślał los swojego uszkodzonego dziecka, które inwestuje większość swojej energii w mroczny pokój w Miami wyczarowując zaawansowane gry komputerowe, by uciec od rzeczywistości . Co innego mógłbyś powiedzieć na Florydzie?

    Punktem, w którym film zaczyna prawdziwie ulegać zniszczeniu, jest przerwa w działaniu kolejnego dziwaka, który przeszkadza żałośnie w spisku, twierdząc, że porusza Bakera jako „odkrywcę ryb”, który może mu pomóc znaleźć potwora, któremu wszystko traci. dostać. Ten cienki, mały kretyn (Jeremy Strong, który grał Lee Harvey Oswald w Parkland) nosi mroczne pasujące kombinezony i nie ma butów, przepływa przez surf w odkrytych stopach przewidując niekorzystne rzeczy, które pochodzą od „pioniera”, który kończy się jako nastolatkiem w Floryda, która kontroluje cały film jako cechę zaawansowanej gry komputerowej z jego zasłoniętego pokoju.

    Gdy film przekształca się w długą, denerwującą scenę z The Twilight Zone, wymiana wywołuje chichoty, a po tym hałaśliwym ryku. „W Plymouth wszyscy wiedzą wszystko, oprócz tego, co do diabła się dzieje.” Na wizytówce ekspertów, którą odwiedziłem, grupa gapiów zmalała do histerii.

    Moja energia na cudowną i osiągniętą Lane nie została skompensowana w Serenity. Jej praca jest tak mała, a cały film byłby znacznie lepszy, gdyby nie ona, a raczej Hathaway. Długie blond włosy i kosmetyki pokryte szpachelką sprawiają, że Hathaway wygląda na twardy i tandetny. Oryginalna gwiazda to główne wydarzenie w akwarium wielkości delfinów, które nie otrzymuje opłat. Staraj się nie próbować zobaczyć Serenity pod jakimikolwiek warunkami, jednak w szczególności w przypadku, gdy jesteś dotknięty przez ryby.

    Przez jakiś czas wydaje się, że Serenity wyrusza na prawdziwie normalny agregat chłodniczy typu neo-noir. To nie jest tak naprawdę straszna perspektywa, gdy Matthew McConaughey gra w skromnie wyglądającą wolną duszę, a Anne Hathaway jako femme fatale. Nie trwa to długo, gdyż autor / wykonawczy Steven Knight (eseista / wytwórca Peaky Blinders) demonstruje swoją rękę – a może jedną z jego kart. W garniturze jest dziwna, w okularach osoba, która nie ma miejsca, a gdy fabuła się rozwija, zaczynają się pojawiać różne osobliwości. To wyniki w filmie, który zawiera ogromne, fascynujące myśli, ale nigdy całkowicie nie żele. Zakończenie jest szczególnie puste w świetle ujawnianych wcześniej informacji.

    Pomimo tego, że system i dźwięk mają ostry ton, film przedstawia dowolne pozory Westworld i Ready Player One. Pomimo tego, że odniesienia do tych filmów mogą zawierać spoiler, zakręt Serenity jest mniej niewątpliwy, a być może w rezultacie nie jest tak przekonujący. Zagadnienie ogniskowe jest badane i wyjaśniane przed zakończeniem ostatniego bębna, pomimo tego, że nie jest to nierozpoznawalna gorączkowo-marzenie jak matka !, niektórzy zareagują odpowiednio. Serenity to nie można przegapić, pokolenie specjalności z nieznaczną standardową intrygą. Znajdzie się w nim najbardziej godne uwagi wsparcie dla osób, które cenią sobie filmy, które podejmują ryzyko (nie zwracając uwagi na to, czy pracują, czy nie).

    Ustawienie buduje McConaughey jako Baker Dill, szef pontonu Serenity, który czerpie zyski, biorąc urlopowiczów na dzień wędkowania dla ryb w tym momencie powraca w nocy, aby szukać coraz bardziej dochodowego połowu. Docenia cielę z jednym z miejscowych ludzi, pyskatą kobietą o imieniu Konstancja (Diane Lane), jednak nie ma między nimi adoracji. Ciasto do ciasta wydaje się nie mieć na to ochoty. Raczej jest on unieruchomiony na ogromnej rybce, która wciąż ucieka. To Moby Dick do swojego kapitana Ahaba. Jego pierwszy kumpel, Duke (Djimon Hounsou), patrzy z obawą, tracąc cały punkt widzenia w poszukiwaniu ryby, którą nazwał „Equity”.

    Wszystko zmienia się wraz z lądowaniem kobiety z przeszłości. Karen Zariakas (Hathaway) jest urocza, jakkolwiek godna ubolewania. Mieszka z małżonkiem i dzieckiem Bakera, Patrickiem (Rafael Sayegh). Ten małżonek, nieprzyzwoity, gigantyczny Frank (Jason Clarke), osiągnął szczyt specjalizacji perwersji. Kierując się równowagą pożądania i oburzenia, wykorzystuje swoją tkankę lepszej połowy jako płótno dla swojej bezwzględności. Ona potrzebuje go martwego i stworzyła prosty układ, dzięki któremu może się zdarzyć. Wystarczy, że Baker zgodzi się zabrać go na wędkowanie. W tym miejscu dodaj odrobinę alkoholu i nieodpowiednio połączone siodło … morze jest szerokie i głębokie. Poza tym Karen zapłaci 10 milionów dolarów za to, by go pożreć i nigdy go nie wypluć.

    Przez większą część swojej długości Serenity jest przyjemna, w każdym razie dla osób, które doceniają tego rodzaju historię. Istnieją spostrzeżenia, że wszystko nie jest takie, jakie wydaje się być bez względu na to, i rozwijają się one coraz bardziej różnorodnie, gdy zbliża się szczyt. Rycerz zapewnia, że ujawnienia, tak głębokie, jak wpływają na widok obserwatora konta, nie są nagłe. Problem polega na tym, że coś na bardzo podstawowym poziomie jest nie do zaakceptowania w odniesieniu do łożyska, w którym biorą historię. W końcu zapytałem: o co chodzi? To nie jest przyzwoite śledztwo, aby przedstawić film, który ostatnio poświęciłem w ciągu ostatnich 90 minut.

    McConaughey raz na jakiś czas (jeśli w jakimkolwiek momencie) daje straszliwą egzekucję i nie czyni tego szczególnym przypadkiem. Pomimo tego, że Baker jest skręcony i często odwiedzany, jest w nim coś czarującego. Pośpiech wykonującego artysty uzyskuje znaczną ilość czasu ekranowego – wyraźny znak, że nie ma żadnych wątpliwości co do poziomu ekranu. Hathaway jest mniej skuteczny – nie jest tak dużo materiału femme fatale, a Karen skręca w stronę szokującej postaci, a nie manipulującego drania. Jason Clarke jest odpowiednio śmieszny jak niegrzeczny, dominujący kretyn bez żadnych oszczędności.

    Gdyby został przedstawiony jako czysty film neo-noir, nie wiem, czy Serenity by zadziałała. Ta historia nie jest dostatecznie zdumiewająca ani zadziwiająca. Dodanie kolejnej warstwy do procedur powoduje infekcję składnika nieprzewidzianego, ale nie wiem, czy cała sprawa się zawiesza i niezależnie od tego, czy tak jest, punkt widzenia jest sprzeczny. Najbardziej podoba mi się Serenity, to zdolność do podejmowania ryzyka i nie reprodukowania siebie nawzajem. Niestety te wyjątkowe cechy nie uzasadniają nieodpowiedniej propozycji dla pokolenia lepiej przystosowanego do wyrażania niezadowolenia niż rozkoszy.

    No links available
    No downloads available

    Dodaj komentarz

    Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Podobne filmy