CDA-ZALUKAJ – Filmy i seriale VOD

Pasolini (2014) Cda Lektor PL Cały film Online Zalukaj Recenzja

  BiograficznyDramat

5,8
IMDB: 5,8/10 2 657 votes

Zgłoś błąd

Oglądaj w innych serwisach VOD:  

 

PLAYER.PL              

    Pasolini (2014) Cda Lektor PL Cały film Online Zalukaj Recenzja
    Pasolini (2014) Cda Lektor PL Cały film Online Zalukaj Recenzja
    Pasolini (2014) Cda Lektor PL Cały film Online Zalukaj Recenzja
    Pasolini (2014) Cda Lektor PL Cały film Online Zalukaj Recenzja
    Pasolini (2014) Cda Lektor PL Cały film Online Zalukaj Recenzja
    Pasolini (2014) Cda Lektor PL Cały film Online Zalukaj Recenzja
    Pasolini (2014) Cda Lektor PL Cały film Online Zalukaj Recenzja
    Pasolini (2014) Cda Lektor PL Cały film Online Zalukaj Recenzja

    Pasolini Cda (2014) Online Fili Cały Film Lektor PL Napisy Zalukaj Chomikuj Vider, o czym film i fabuła (Recenzja)

    List adoracyjny zaczynający się od jednego zbuntowanego włoskiego katolickiego rzemieślnika, a potem na „Pasoliniego” Abla Ferrary, unika banalności hollywoodzkiego biograficznego, chwytając podzieloną, ekstremalną, impresjonistyczną metodologię. Obejmując ostatnie 24 godziny życia tytułowego bohatera, jest to wyróżnienie spośród najbardziej naturalnych i zagadkowych wspomnień filmowych powstałych w pewnym czasie. Zasługuje na korelację z „Fruitvale Station” (która podziela jego arystotelesowską solidarność czasu i miejsca, a podobnie zamyka się z realistycznym, otwartym zabójstwem) i „32 filmami krótkometrażowymi o Glennie Gouldie” (które próbowały przemówić do pracy rzemieślnika tylko jako kluczowe minuty w jego życiu). Jest bardzo mało dostrzegalny wzorzec, w którym idzie w jakiejś losowej minucie, a to jest źródło apelu, podobnie jak rozczarowanie.

    Tematem jest oczywiście Pier Paolo Pasolini, dyrektor wykonawczy „Ewangelii według Mateusza”, „Teorama”, „Opowieści z Canterbury”, „Noce na Bliskim Wschodzie” i innych dzieł sztuki rzemieślniczej. Pasolini, grany przez Willema Dafoe, był otwartym uczonym i rzemieślnikiem, który był bardziej typowy w połowie XX wieku niż dzisiaj. Był pisarzem, pisarzem i logikiem po prostu eseistą i szefem filmów głównych.

    W każdym razie był również znany ze sposobu, w jaki kontynuował swoje życie, i sposobu, w jaki przedstawiał swoje spojrzenie na społeczeństwo włoskie, zachodnie i światowe – całego ludzkiego postępu, naprawdę. Był komunistą, agnostykiem i ostrym złoczyńcą rządu tyrana, wolnej przedsiębiorczości i zbieżności obu. Kontynuował również ogólnie otwarte życie jako homoseksualista, co było rzadkością w tym czasie i miejscu. Odszedł z domu w wieku 53 lat w 1975 r., Kiedy został wbity w życie i wciąż biegał po linii brzegowej, w epizodzie gejów, który niektórzy akceptują również skupiał się na rzezi politycznej. W sezonie zabójstwa zakończył niedawno swój najsłynniejszy składnik „Salò, czyli 120 dni Sodomy” w świetle książki markiza de Sade.

    Pasolini (cda, online) o czym film?

    Jeśli komuś udało się w jakiś sposób zapytać „co się dzieje” w tym filmie, odpowiednia reakcja może wydawać się nieprzyjemna. Widzimy Pasoliniego udzielającego wywiadów. Widzimy go rysującego storyboardy, komponującego w podręczniku i jedzącego z mamą Susanną (Adriana Asti) i jego towarzyszką Laurą Betti (Maria de Medeiros), która grała Emilię najemniczkę w „Teoremie” i przystąpiła do koordynowania narracji o Pasoliniego życie, 2001 „Nabrzeże Paolo Pasolini e la ragione di un sogno”. Są dwie sceny Pasoliniego, który jeździ swoim Alfa Romeo późnym wieczorem, pływając dla młodych ludzi i scenę w kawiarni, w której unosi się nad dzieckiem. Odtworzenie śmierci Pasoliniego to jedna z najdłuższych scen, rodzaj egzekucji, pozostawiając Pasoliniego bez szlachetności, tylko udręki i zepsucia. To film jako naruszenie, tak ciężki, jak surowość w filmie Pasoliniego, a jeśli o to chodzi, ostatnie minuty Dafoe w „The Last Temptation of Christ” i „Company” (przekazał on wiele zgonów świętych na ekranie, wszystko szokujące).

    Czasami film odchodzi od podstawowej percepcji i wchodzi w twórczą energię Pasoliniego, wyobrażając sobie przedsięwzięcia, w które strzelał, zanim przeszedł: powieść i film. Przerwy te trwają dłużej niż w zwykłej historii życia, ponieważ specjalnie powiązane krótkie filmy zostały wkomponowane w komponent. Czasami wydaje się, że jest to kawałek miłego kumpla do „Terrible Lieutenant” Ferrary, innego filmu o ostatnich godzinach życia mężczyzny, jednak koncentrującego się na zupełnie innej, anegdotycznej (i groźnej) postaci.

    Nie ma zbyt wielu racjonalnych powodów, aby wprowadzić język włoski. Istnieją długie, całkowicie napisane sceny, w których Dafoe komunikuje się w języku włoskim (niezbyt dobrze) z odwrotnymi lokalnymi włoskimi mówcami rozmawiającymi w swoim własnym języku. Są sceny, w których Dafoe mówi o nieprzystępnych angielskich odwrotnych włoskich postaciach ekranowych komunikujących się po angielsku z włoskimi fleksjami. W jeszcze innych scenach każdy komunikuje się po włosku, ale film tylko podpisy, które wydaje się znaczące.

    Ale potem, niezależnie od tego, w jaki sposób prezentacja Dafoe ogranicza się do korespondencji, przekonuje. Ufasz mu jako człowiekowi, którego splendor i głód są wyjątkowe do tego stopnia, że ​​istnieje przełom w tym, jak szczerze blisko może dotrzeć do innych ludzi. (Dafoe niezawodnie gwoździ ten rodzaj. Tak samo jak ostatnio grał Van Gogha w „At Eternity’s Gate”.) Interesująca jest mieszanka czułości i buntu, spokoju i niepokoju. W taki czy inny sposób proponuje zarówno człowiek Pasolini, jak i to, jak wyobrażali sobie go ludzie. Sposób, w jaki Pasolini nosi okulary z grubymi, ciemnymi konturami Guido-in-8 1/2 ”; wrażliwy, ale gwarantowany sposób, w jaki przechadza się przez scenę; sposób, w jaki Pasolini rozważa innych i siebie: wszystko to jest wynikiem rozpoznawalnego artysty, który ma zaufanie szefa.

    „Pasolini” jest rodzajem filmu, o którym nie ma zastosowania określenie „owocny”, pod warunkiem, że użyłeś go, kolejne śledztwo musiałoby być „skuteczne, jak wskazano przez którego warunki?” Odpowiednią odpowiedzią byłoby albo „warunki Abla Ferrary”, albo „te praktycznie każdego innego producenta biznesowego”. Wtedy pozostaniesz z własną emocjonalną reakcją na film, który jest czymś w rodzaju przechadzki po wąwozie na desce, o której nie wiesz, że jest odpowiednio zabezpieczony, dopóki na niej nie pozostaniesz. Jest to charakterystyczny element filmografii Pasoliniego, podobnie jak Ferrara (obok tolerancyjnego entuzjazmu dla cierpienia, cierpienia, seksapilu i zakazu) stoi w miejscu w doskonałym położeniu, niezależnie od tego, co uważa się za całkowity korek show.

    Znalazłem film w jakimś stopniu sub-par w ogóle, głównie dlatego, że usuwa znaczną ilość czasu z widoku Pasoliniego i przekazuje go przedstawieniom niekompletnej powieści i filmu, z którym miał do czynienia w sezonie jego zabójstwa, a te postrzegania nieuchronnie odczuwają się stopniowo jak filmy Abla Ferrary motywowane przez Pasoliniego niż filmy-Pasoliniego. Nieco było to nieuniknione, jednak ekspresyjny seks w dwóch układach przerw jest pilniejszy do myślenia. Wygląda na to, że szczery producent filmowy usiłował dostać się do mózgu gejowskiego rzemieślnika.

    Tymczasem jednak nie można zaprzeczyć, że samotne zaklęcie tka „Pasoliniego”, przez roztropność jego trudnej pewności, by realizować swoje własne marzenie. Film został ukończony i zadebiutował w 2014 r. I został wypuszczony do domowego wideo, ale z różnych powodów nie został wydany dramatyczny wyładunek od niedawna. Wydaje się, że film, który byłby poważną gehenną 25 lat temu, powinien być jednak istotą anomalii. Ferrara jest szefem, który z radością wychodzi z przedsięwzięcia. Generalnie był – Ferrara był paskudnym, żarliwym filmowcem lat 70. na podstawowym poziomie, który odkrył swoją rangę w połowie lat 90. – jednak jest to dziś znacznie bardziej oczywiste. Jest jednorazowym lekarzem, który jest uzależniony, stał się buddystą, legendarnie kłopotliwy, nieprzewidywalny i dziki. Odciął większą liczbę więzi niż generał William Tecumseh Sherman. Nie tworzy filmów telewizyjnych, filmów typu „tentpole” ani „substancji”. Nawet jego praca na rzecz zaciągania się (jak „Body Snatchers” i pilot starej aranżacji NBC „Wrongdoing Story”) są nagrywane z jego szczególnym znakiem, który jest bardziej podobny do malowania rozpryskowego malowania natryskowego niż kaligrafii. Sprawia, że ​​jest niezależny, umorusany, a zarazem intelektualizowany i filozoficzny, w niektórych przypadkach ekspresjonistyczny, regularnie krótkie akcenty, w dwudziestowiecznym trybie, w duszy części włoskich autorów dorastał doceniając.

    Pasolini online (zalukaj lektor, napisy?), czego dotyczy fabuła filmu?

    „Pasolini” to jasny model. Celem tego rodzaju filmu jest zainwestowanie energii w podobny pobyt, a czasami w mózg kogoś innego – w zasadzie przeżuwanie nad nimi, lub nad możliwością ich, a po powrocie do domu i kontemplacja tej osoby. „Pasolini” wykorzystuje podejście oldschoolowe, ustawiając sceny, w których możemy po prostu być z Pasolinim, lub z jego rozważaniami, i podejść do nas, aby poczekać tam przez jakiś czas, aż film będzie gotowy, aby przejść dalej do czegoś innego. W tym filmie jest pięć lub sześć scen, które wywołują dreszcze w moim kręgosłupie. Praktycznie każdy z nich wydaje się być niczym innym, jak tylko zobaczysz je skondensowane na stronie.

    Najbardziej kocham to, gdzie Pasolini daje długie, wyraziste wyjaśnienie dziennikarzowi o głębokim, politycznym i monetarnym stanie świata, w tym momencie wstaje i żegna się z nim. Kamera pozostaje na Pasoliniego w zbliżeniu: na zmęczonej, czujnej, głęboko wyłożonej twarzy Dafoe. „I’ll Take You There” niezauważalnie pojawia się na ścieżce dźwiękowej, a aparat pozostaje nieruchomy na Pasoliniego, odmawiając jego usunięcia, gdy opada na fotel i odchyla się nieco na drugą stronę.

    W tym momencie dochodzi do aranżacji zdjęć Alfa Romeo Pasoliniego, biegnących po pasach Rzymu w godzinach wieczornych, wykonawca szuka doświadczenia – bez względu na to, czy jest seksualny, czy tylko blisko domu, jeszcze nie wiemy. Czas poślizgnięcia się od czasu, kiedy ta lekka, nieskomplikowana melodia idzie naprzód, do ścieżki dźwiękowej, kiedy widzimy Pasoliniego w fotelu kierowcy pojazdu, to prawie chwila, 1/84 czasu całego filmu.

    To niezgłębiony czas niczego i wszystkiego. To okazja, by po prostu być.

    To właśnie zabrał Pasolini. To jest rzecz, która na dłuższą metę zostanie odebrana nam wszystkim.

    No links available
    No downloads available

    Dodaj komentarz

    Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Podobne filmy