CDA-ZALUKAJ – Filmy i seriale VOD

Ophelia (2018)

  DramatRomans

IMDB: /10 votes

Zgłoś błąd

Oglądaj w innych serwisach VOD:  

 

PLAYER.PL              

    Ophelia (2018)
    Ophelia (2018)
    Ophelia (2018)
    Ophelia (2018)
    Ophelia (2018)
    Ophelia (2018)
    Ophelia (2018)
    Ophelia (2018)

    Ophelia (2018) Recenzja w CDA-ZALUKAJ.pl

    Ophelia jest nieszczęśliwą postacią w przejmującej grze. Najpierw uwielbiana, w tym momencie odrzucona przez Hamleta, szaleje i dusi się w drodze wodnej, jednak nie wiemy, czy przypadkiem czy celem. W sztuce mama Hamleta, Gertrude, przedstawia odejście Ofelii, jakby sama je zobaczyła, młoda dama „nie mogła sobie poradzić z własną nędzą,„ śpiewając w wodzie ”, aż jej ubrania, przytłaczające napojami / Pull’d the biedny łajdak od jej rezonansowego świecenia / Do niechlujnego zgonu. Obraz związanej młodej damy był dobrze znany z prerafaelitów, najbardziej całkiem dziełem sztuki Johna Millaisa, wyglądającym oszałamiająco, ale poplątanym w wodzie.

    To jest sposób, w jaki zaczyna się „Ofelia” Claire McCarthy, młoda dama udusiła się w drodze wodnej. W każdym razie w tej adaptacji, dostosowanej przez Semi Chellasa („American Woman” i nadchodzącego restartu „Aniołów Charliego”) z powieści Lisy Klein, otrzymujemy powiadomienie od samej Ofelii, że tym razem zobaczymy jej strona historii. W tym wydaniu nie jest bezsilną młodą damą, która doprowadza do szału i prawdopodobnie popełni samobójstwo z powodu zwolnienia kochanego. Zagrana przez odważną kobietę „Star Wars” Daisy Ridley, ma umysłową siłę, wgląd, prawość i organizację. W tej historii ani ona, ani duńska suwerenka, której uwielbia, nie przejmują się tym, czy chodzi o życie, czy ma to jakiś sens. Jest całkowicie żywa w każdej minucie i gotowa do działania, aby zapewnić sobie lub tym, których uwielbia.

    W sztukach Szekspira, niezależnie od komedii, sentymentów czy katastrof, postacie nieustannie uderzają w siebie werbalnie, przerzucając słowa jak pyskaty, z różnymi warstwami znaczenia. Umysł elżbietański może wziąć słowo, rzucić je wysoko i sprawić, że potroi się potrójnym gainerem. „Ofelia” jest wypełniona ostrym dowcipem koordynowanym przez podobnie przenikliwy punkt widzenia jednego z centralnych pism pisarstwa zachodniego.

    Jako młoda dama Ofelia jest najpierw mylona z dzieckiem, ponieważ jej tata Poloniusz (Dominic Mafham) nie może dać jej uwagi, której potrzebuje. Kiedy mężnie rozmawia z Gertrudą (Naomi Watts), zamieniając władcę „och, kochanie” w „młodą damę”, zostaje wzięta jako kobieta w pauzie, myciu, gorsecie i pokazuje wytyczne eleganckiego postępowania. Tak czy inaczej, nigdy nie traci swojej autonomicznej duszy, co czyni ją najbardziej ukochaną władcy – na początku. W momencie, gdy Hamlet wraca, by odkryć, że jego tata nie żyje, a jego wujek potwierdził pozycję królewską, staje się niebezpieczna, zwłaszcza gdy ona i Hamlet są przystosowani. Tak jak w sztukach Szekspira, umysł jest czymś więcej niż żartami; jest oznaką autonomii rozumowania, gotowości do mówienia prawdy, nawet do kontrolowania, nawet w nadzwyczajnym niebezpieczeństwie. Jest to dodatkowo zdolność do strategowania i podważania, która może być nawet bardziej dominująca, niż mieszanina czarownic.

    Istnieją podobieństwa i odbiły się na dualnościach, a nie tylko Ofelia, której charakter staje się coraz bardziej uderzający i złożony. Naukowcy jak dotąd walczą o to, co wiedziała Gertrude Szekspira i jak bardzo była w zabójstwie swojej lepszej połowy, zanim poślubiła jego rodzeństwo. Widzimy tutaj Gertrude jako opuszczoną i próżną, usilnie próbującą powstrzymać swoje dzieciństwo, niezależnie od tego, czy dzięki eliksirowi czarownicy, czy rozważaniu jej lepszego rodzeństwa Klaudiusza (Clive Owen). Watts dodatkowo gra inną postać, której historia przecina i odbija się echem. Sam Hamlet (George McKay) jest w tej formie prostszy i gwarantowany. Klaudiusz jest znacznie trudniejszy.

    Ridley ma podobną werwę i autentyczność do Ofelii, jaką robi Rey w „Gwiezdnych wojnach”, a Watts demonstruje nam obrzydliwość i próżność Gertrudy. Historia staje się coraz bardziej charakterystyczna dzięki świetnym i uroczym ustawieniom i zespołom, a szczególnie dla opowieści, struktury dźwiękowej, która w rzeczywistości odzwierciedla ogromny chłód dworu, wyróżniający się od blasku zwykłego świata na zewnątrz i dynamicznej pracy kamery podkreślić ruchome perspektywy.

    W 1966 roku „Rosencrantz i Guildenstern are Dead” Toma Stopparda wystawili „Hamleta” z punktu widzenia dwóch mniejszych postaci, które wcześnie i poza sceną kopią wiadro. Był to pomysł postępowy, remiksujący tematy intensywności, zemsty i organizacji w wielkim stopniu, koncentrując się na pomniejszych postaciach, z tematami słabości i zastoju. Postacie te ledwo rozumieją, co się wokół nich dzieje i zostały stracone tylko po to, by powstrzymać je przed robieniem próśb o zamordowanie tytułowego bohatera. Nie był to pierwszy remiks dzieła sztuki, ale raczej godna uwagi praca w dyskusji z „Hamletem” (i z różnymi pracami, takimi jak „Wiszące mocno dla Godota”) i prawdopodobnie w ograniczonym stopniu motywacją do różnych wysiłków, aby opowiadaj o rozbudowanych historiach z punktu widzenia mniejszych postaci, od „Linii Chóru” do „Króla Lwa 1 ½” (co jest szokująco świetne).

    Co więcej, obecnie mamy „Ofelię”, narrację przeznaczonego księcia Danii, a raczej, w tej formie, jest to jej historia i to Hamlet jest bohaterem wspierającym. Co więcej, wspierając go, uznana klątwa „Dostań się do opactwa”, zwykle okazywana jako pierwsza z pogardą, jest naciskiem na ochronę Ofelii przed niesprawiedliwością zamku, jakąś część powszechnie ustalanego planu, który zawdzięcza coś dla „Romea i Julii” jako jedyne w swoim rodzaju źródło. Jest to jedna z najważniejszych linii dyskursu, która ma tutaj nowe implikacje, ponieważ dodatkowe postacie i sceny mieszają się w tak przekonujący sposób, że możemy sobie wyobrazić, że dzieje się to w pomieszczeniach przylegających do aktywności, którą jako całość pamiętamy. Widzimy, że Hamlet zmusza artystów do ponownego odtworzenia zabójstwa jego ojca, a stworzenie tutaj jest prawdziwą przeszkodą na pokazie, tak atrakcyjną, że możemy utracić lokalizację (naprawdę) jego motywacji, aby uzyskać odpowiedzi Klaudiusza i Gertrudy. Podobnie jak ta gra ma cichy, cichy głos władcy, bogactwo unikatowe Szekspira daje przesłankę uderzająco wyobrażonemu podwładnemu, który daje dodatkowe zrozumienie dzieła sztuki i naszej własnej zdolności do wykorzystania wykonania, aby oświetlić cięcie świat krawędzi.

    No links available
    No downloads available

    Dodaj komentarz

    Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Podobne filmy