CDA-ZALUKAJ – Filmy i seriale VOD

Litość CDA / Oiktos (2018) Online Lektor PL Cały Film Zalukaj Recenzja

  Seriale

IMDB: /10 votes

Zgłoś błąd

Oglądaj w innych serwisach VOD:  

 

PLAYER.PL              

    Litość CDA / Oiktos (2018) Online Lektor PL Cały Film Zalukaj Recenzja
    Litość CDA / Oiktos (2018) Online Lektor PL Cały Film Zalukaj Recenzja

    Litość CDA / Oiktos / Pity (2018) Online Fili Cały Film Lektor PL Napisy Fili Zalukaj Chomikuj Vider, gdzie obejrzeć zwiastun online i fabuła (Recenzja)


    Litość CDA

    Player

    Podczas gdy jego lepsza połowa leży w stanie skrajnego letargu, prawnik powołuje się na życzliwość osób postronnych w przyćmionej satyrze skomponowanej przez szefa Babis Makridis i „The Lobster”, pisarza Efthymisa Filippou.

    Niezależnie od tego, kiedy płacze – jedno z jego cennych hobby – anonimowa bohaterka w rozbuchanej przez słońce, mrocznej parodii Babis Makridis ma zautomatyzowaną jakość, solidną podstawę i wyraźną konfrontację. Jego niezwykłą niekonwencjonalność można przypisać głównie jego produkcji Efthymisa Filippou, wybitnego scenarzysty Greckiej Weird Wave, z Dogtooth, The Lobster i The Killing of Sacred Deer.

    Bądź co bądź, podczas gdy prowokujące myśli w części tych wspólnych wysiłków z Yorgos Lanthimosem rozpadły się w żmudne żądanie, Pity oferuje coś niezaprzeczalnie tym bardziej satysfakcjonującego. Wygląda na to, że tak jak w przypadku drugiego elementu Makridisa, jest on oparty na niewątpliwym postępowaniu, a jego trudna, sucha, pełna miłości przyroda współgra z interesującymi pytaniami dotyczącymi uczuć i tego, jak je przedstawiamy.

    Przeniesiony przez zwycięską, nieparzystą, pustą egzekucję Yannisa Drakopoulosa (Chevaliera), film jest zwykłym domem kunsztu, który nie będzie wymagał niczyjej litości po debiucie w Sundance.

    Nazywany w zasadzie „Prawnikiem” w filmowych filmach, postać Drakopoulosa jest skrzyżowaniem smutnego komika z bolesnym ruchem i obrzydliwego aktora. Jego lepsza połowa (Evi Saoulidou) została hospitalizowana od czasu nieszczęśliwego wypadku, jej perspektywy odzyskania przytomności z stanu nieświadomości stopniowo maleją. Być może jest to sposób, w jaki lubi to widzieć, witając innych, by robili to samo. Nosi jego udrękę z nieodróżnialną, radosną dokładnością od swoich świeżych adwokackich garniturów. Jego bezwstydna gorycz może czuć się jak nękanie, kontrolowanie innych, aby wypełnić niezrównoważoną ciszę sygnałami współczucia.

    Dokładnie docenia wkład świeżo przygotowanego pomarańczowego tortu od sąsiada (Georgina Chryskioti), a następnie cieszy się cennym błogosławieństwem przy porannym stole z dzieckiem ze szkoły średniej (Panagiotis Tasoulis) i szczerym spojrzeniem na psiaka – który kończy się byciem pilna postać w rozwijającej się przygodzie. Podczas prania właściciel (Makis Papadimitriou) patrzy na niego jak na prawą istotę, poszerzając delikatne zachęcające stwierdzenia obok limitów na swoim rachunku. Prawnik kwitnie ze współczuciem dla wszystkich, ale to nie wystarcza. Domaga się od swojego taty (Kostas Kotoulas), że jego udręka sprawia, że jego włosy są białe – poszukiwana identyfikacja jego uniesionego miejsca w ludzkim planie. Tak czy inaczej, jego tata nie znajduje samotnych siwych włosów; „To w twoim umyśle”, pozwala mu to poznać.

    To zaniża oczywistość. Trwałe zmienia się w rodzaj skupionej gry dla prawnika. W momencie, gdy stawiał czoła innym osobom, które lamentują, uważa je nie z powodu empatii, ale raczej z zazdrości. Naga, melancholijna agonia outsidera w klinice zamienia się w punkt korelacji z jego własnym doświadczeniem. Dwóch lub troje jego klientów, dorastające starsze rodzeństwo i siostra (Nikos Karathanos i Nota Tserniafski) szukający sprawiedliwości za zabójstwo swojego ojca, są dla niego przykładem i, co dziwne, źródłem motywacji. Co więcej, gdy dzieje się coś, co wstrząśnie Ziemią, którą ogromna większość dociera z pokornym uznaniem, czuje się negowany i wzmacnia swoje szkodliwe samopoznanie w niezwykły sposób.

    Każde połączenie – niezależnie od tego, czy w klinice medycznej, na wysokim lofcie struktury bohatera, czy też przy nasłonecznionej linii brzegowej, którego doskonałość jest wszystkim, z wyjątkiem nieświadomości – jest analizowane z przytłaczająco ustaloną kamerą. Makridis i wódz fotografii Konstantinos Koukoulios płynnie wykorzystują zarys szerokokątny, a struktury często umieszczają geometrię w podawaniu ukrytego uczucia: sztywne stanowisko Prawnika wobec płaskiego pola obrazu; smutny wir, widziany z góry, wesołej pływaczki przeciw pływom.

    Intertitles wypełniają zarówno kuszące kontrasty, jak i rozwijające się podkreślenia dla świadomego działania. Poprzez mądrze wykorzystane napisy, Makridis i Filippou badają, oprócz innych rzeczy, wspólne miejsca współczucia („Miejcie nieustraszoność, bądźcie wytrwali”) i organiczną złożoność płaczu (bieg łez od żołądka do oczu). Przedstawienie w głosie, obok wybuchów Beethovena i Mozarta, odkrywa dalsze części wewnętrznego życia trzymanego w niepewnym krachu.

    Poprzez komiczne połączenie bezruchu i agresywnego zepsucia, wspaniale uosabiane przez Drakopoulosa, Pity dekonstruuje pomysłowość uczuć i, co najśmieszniejsze, tęsknotę za filmem. Ze wszystkich głupich tragedii na planecie, to Czempion Franco Zeffirelli nawiązuje połączenie z Prawnikiem – lub może pasuje do persona, której potrzebuje, aby przedstawić światu, od teraz w swojej egzekucji jako lamentujący małżonek. Film w pewnym momencie wyobraża sobie, jak „absurdalne” jest to, w czym płacze każda postać w filmie. Pokrój prawnikowi, wędrując jak dziecko.

    W ciągu najbliższego dziesięciolecia, odkąd „Dogtooth” przeżegnał się w twórczych impulsach obserwatorów, słowa „grecka parodia” zaczęły oznaczać coś tak szczególnego, jak „grecka katastrofa” dla artystycznych grup gapiów – po prostu nie bezbłędnie odróżniających się od greckiej katastrofy, jak delikatna, bezwzględna, bardzo sucha „litość” Babisa Makridisa jest bardzo jasna. Współzałożony z Efthimisem Filippou, normalnym prawą ręką Yorgosa Lanthimosa, nieumeblowany element drugiej połowy Makridisa na szokująco toksycznych właściwościach herbaty i współczucia: Początkowo dotknięty, gdy jego lepsza połowa przechodzi w stan skrajnego letargu, nudny, delikatny doradca prawny (Yannis Drakopoulos) od dawna odkrywa, że istnieje większa liczba korzyści z życia z melancholią niż bez. Od czasu do czasu w życiu codziennym, wydaje się, że musisz zrobić swój własny nieszczęśliwy wypadek.

    Zależność małego czasu od współczucia innych – nawet pomimo bardziej błyskotliwych dni naprzód – jest złośliwą mroczną komiczną przyczyną, że różni producenci filmów mogą zmienić się w wściekłą, surową fikcję; „Szkoda”, w każdym razie, zachowuje ton i tempo grobu, jego bezpańskie sitowie z prostego drzewa katarzyny pozostają jak ostrze między żebrami. Po debiucie w rzeczywistości filmowej Sundance, gdzie wstęp Makridisa „L” również został wyreżyserowany sześć lat wcześniej, film jest uważniej wyobrażany i nieuzasadniony przekonywujący niż jego poprzednik, jednak dodatkowo surfuje on na rzekomej greckiej dziwacznej fali, która z tym w tym momencie. sygnatura punkt styl i punkt widzenia, stracił część jego zdolność do przestraszyć. Nie licząc szansy, że film zwiększy się, celowo podniesiony i nieruchomy, formalny aparat fotograficzny nigdy już nie będzie tak dziwaczny, ani jego szokowa opowieść nie wstrząśnie. Ta osobliwa wspólnota, lub znana nienormalność, może kontrolować globalne transakcje dla „Litości”, jednak obwód celebracji będzie się nadal pojawiał.

    „Większość płaczów w filmach jest tak fałszywa, to praktycznie szalone, gdy ktoś zaczyna płakać w filmie”, nasz anonimowy bohater wyznaje w połowie „Litości”. Ta linia jest tak blisko, jak ten niezachwianie obojętny film, który puszcza oko na swoje zgromadzenie ludzi, zważywszy, że jego pierwsza połowa jest rządzona przez przedłużone, udręczone, rozpaczliwe szlochanie tego człowieka: główny dźwięk, który słyszymy, gdy procedury są otwarte na niesympatycznie oblanym słońcem odcinek miejskiej linii brzegowej, i dla wszystkich intencji i celów wypierający wynik motyw przewodni, gdy grupy gapiów zakładają, że sam bohater może je trochę popędzić.

    Nigdy nie wyjaśnił, w jaki sposób znaczący inny doradca prawnego (Evi Saoulidou) znalazł się w stanie nieczułości i hospitalizował, lub w jakim stopniu on i jego licealistka zostali zawieszeni w rozpaczliwej żałobie za nią. Jakkolwiek by nie było, gorycz przekształciła się w kontrolowany dzienny harmonogram dla tej dwumiejscowej rodziny, poczucie poprawiło się przez zdystansowany, statyczny, tyranowo-symetryczny charakter aranżacji operatora filmowego Konstantinosa Koukouliosa. Radca prawny rozwinął się z wdzięcznością bliskich osób z zewnątrz: posępnie polega na ciastach porcjowanych przez zaniepokojonego sąsiada i przemyślanych ograniczeniach oferowanych przez ich zwykły środek do czyszczenia na sucho i utrzymuje lokalny stan umysłu tak nieelastyczny, że nawet tradycyjny dzieciak gry na fortepianie został nadmiernie rozdrobniony przez swojego sprzeciwiającego się ojca.

    Uprzywilejowana muzyka ojcowska ojca: stworzona przez siebie żałoba za jego lepszą połowę przewidzianą śmierci, wypchana takimi pocieszającymi wersetami jak: „Owce i kły będą pokryte krwią, więc każdy zdaje sobie sprawę z kwoty, którą kochamy”. Takie linie oferują niezły wynik jednej z działających ujęć filmu: oczywiste ciemne karty tytułowe, które czynią wewnętrzne kontrowersje bohatera, rozciągające się od nudnego do ponurego sekretu, jako idylliczne cytaty. Sprytnie przerażająca a cappella interpretacja jego wyczerpanego requiem wskazuje na absurdalny komiksowy szczyt filmu – podobnie jak z żałosnym smutkiem Drakopoulosa, zszytym w egzekucji. Ale jednocześnie jest to męcząco uciążliwy porządek kluczowego tematu: potencjał smutku jako egzekucji, z życzliwymi, jako płacące zgromadzenie ludzi. (Przy braku szansy, że istnieje pewna metatekstowa niekongruencja w analizowaniu tego w filmie, nie pozostaje to niezauważone: w pewnym momencie adwokat rozważa mętnie katartyczne doświadczenie przeglądu tego starodawnego, boksującego płaczu „Czempion”, filmu daleko od zwykłego sposobu „pity”, tak jak Hollywood pochodzi z Haraklionu.)

    Musi dojść do punktu krytycznego, a więc do tego – z załamanym, entuzjastycznym stanem naszego człowieka, wszystkimi nagłymi istniejącymi warunkami, zagrożonymi przez każdą zaskakującą zmianę warunków. Jako, że „Druga połowa” Pity jest zawsze skandaliczna, aby zrównoważyć (lub raczej przywrócić równowagę) swoją historię, te najdalsze punkty stają się coraz mniej zadziwiające, nie tylko dla tłumu ludzi wcześniej wykształconych w zgrabnych, przerażających scenopisach Filippou; w kilku wykrytych przypadkach „litość” może być postrzegana jako mniej operowy kumpel do ostatniego skoordynowanego wysiłku kopisty z Lanthimosem na temat „Zabójstwa świętego jelenia”. Jeśli „Pity” nie ma dokładnie ogłuszenia nowego na swojej stronie, w tym momencie jego najbardziej wyostrzone sekcje, niezależnie od tego, stosują propping, drżący jak usta dźwięk doskonałego ouzo: Zdajesz sobie sprawę, jak to smakuje, ale porzuca cię skoki w każdym razie.

    Player

    No links available
    No downloads available

    Dodaj komentarz

    Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Podobne filmy