CDA-ZALUKAJ – Filmy i seriale VOD

Anna (2019)

  AkcjaThriller

6,8
IMDB: 6,8/10 1 280 votes

Zgłoś błąd

Oglądaj w innych serwisach VOD:  

 

PLAYER.PL              

    Anna (2019)
    Anna (2019)
    Anna (2019)

    Anna (2019) Recenzja w CDA-ZALUKAJ.pl

    Niezależnie od tego, czy jest to La Femme Nikita, czy Lucy, aby podać kilka przykładów, eseista / szef / producent Luc Besson odkrył swoje największe sukcesy w biznesie dzięki ruchomym filmom ruchowym, które kręciły się wokół ich kobiet jeżdżących w szczegółach, w niesamowitym stylu. W związku z tym dobrze wróży to, że kiedy francuskie producentowi słuszne przedsięwzięcie – luksusowe, głupie, dziwaczne dramaty kosmiczne, Valerian And The City Of A Thousand Planets – nie przynosiło wielkich zysków (co najmniej … ) że będzie musiał powrócić do swojej najbardziej wiarygodnej, zademonstrowanej receptury filmowej, aby zebrać naprawdę niezbędne osiągnięcia finansowe. Naprawdę, Anna, najnowszy agregat do kręgosłupa od Luca Bessona, dzwoni zgodnie z wytartą i autentyczną strategią Bessona.

    Gęsty, kręty utwór z okresu schładzania czynnego kręgosłupa, Anna jest standardowym ruchem powrotnym według struktury. Oparta na zaskakującej, poręcznej i niezwykle zabójczej tytułowej postaci, Anna (Sasha Luss, w swojej pierwszej pracy na stanowisku kierowniczym) jest bystrą, bezduszną młodą damą, która dzieli swój czas między dwie całkowicie nieoczekiwane, ale podobnie nieubłagane, intensywne zainteresowania: sprawne demonstrowanie i najwyższej klasy profesjonalna praca zabójcy dla rosyjskiego rządu. Prowadzi ciężkie życie, niezależnie od pobłażliwości, która towarzyszy każdemu zajęciu, i prawdopodobnie staje się bardziej żarliwa, gdy specjalista CIA Lenny Miller (Cillian Murphy) dąży do wszystkiego, co może zrobić. Aby rozdać więcej, byłoby prawdopodobieństwo, że odkryjesz jakąkolwiek liczbę skrętów w filmie, co powoduje, że po pewnym czasie jesteś niepewny.

    Tym, co powinno być jednak jasne, jest to, że fabuła Anny brzmi strasznie powszechnie w filmie, który okazał się tylko rok wcześniej: Red Sparrow. Rzeczywiście, nawet po włączeniu kilku brytyjskich bohaterów na ekranie – w tej sytuacji, Helen Mirren i Luke Evans – dając, stwierdzimy, wadliwe rosyjskie wymowy. Nie jest to natychmiastowe powtórzenie duplikatu, a film Luca Bessona był w toku przez kilka miesięcy, zanim Red Sparrow pojawił się w kinach, ale egzaminy są nieuniknione. To, co powinno być dobrą zabawą, w modzie powrócić do formy dla znanego producenta filmowego, zostaje zaciemnione w nieuporządkowanej fabule, która jest zarówno nadmiernie splątana, jak i oparta na równaniu z korzyścią dla niej, a obiecujące doświadczenie jazdy prowadzonej przez kobietę jest obecnie zdominowane przez przerażające warunki poza filmem.

    Aby nie ryzykować rażącego problemu, jednak nie mając szansy, że nie dowiedziałeś się o Annie lub nie zobaczyłeś żadnego pokazu filmu, może być motywacja. Podczas tworzenia nowego filmu Luc Beeson został trafiony roszczeniami z tytułu gwałtu, które spowodowały, że film producenta stał się zagrożony. Istnieje spór, że należy odizolować rzemiosło od rzemieślnika, ale regularnie stwierdzam, że w przypadku, gdy wykonanie wywołuje dyskusję, w tym momencie zasadniczo trudno jest rozdzielić te dwa. Niestety, podczas gdy Anna nie legalnie integruje się z jakimikolwiek roszczeniami wysuniętymi przeciwko Bessonowi (zarzuty, które zostały odrzucone w paryskim sądzie z powodu braku dowodów), dodatkowo trudno jest uzyskać środki na to konto, wzmacniając i odpłacając za to. pomysł zbliżający się w twoim mózgu.

    Nie ma wątpliwości, że zdolności Luca Bessona jako szefa ruchu są widoczne w całym filmie. Wykorzystanie przez Annę długich ujęć i ostrych sygnałów dźwiękowych, zmieszanych z pewną kinematografią i godnymi uwagi setami, ma wpływ na znakomitego wykonawcę pracującego w typie, który był dla niego skuteczny wcześniej. Jednak te rytmy aktywności mogą być rzadkością, a rdzeń opowieści daje prawdziwe ustawienie, które utrudnia obserwatorom takim jak ja izolowanie fikcji od realnego świata. Dla niektórych osób może to być proste. W każdym razie, niezależnie od tego, czy jest to sytuacja, celowo zaśmiecona, nadmiernie kłopotliwa, złożona historia Anny wpływa na jej dobrobyt po jej prawdziwych warunkach. Ta treść jest bezkrytyczna, ponieważ podskakuje; choć jest kilka okazji, aby to działało w ramach wsparcia filmu, jest znacznie więcej zdarzeń, w których ta struktura powoduje niepotrzebnie rozczarowującą wiedzę.

    Biorąc wszystko pod uwagę, najlepszy segment Anny to bez wątpienia jej główny artysta, przybysz Sasha Luss. Pokazuje chłodną pewność zmieszaną z delikatną bezbronnością, która sprawia, że ​​postać uczy, a inni są świadomi. To oczywiste, że ten film miał być jej ogromną przerwą i hańbą jest to, że dyskusje dotyczące władzy wykonawczej zapewne powstrzymają to od wystąpienia wcześniej. Możesz zaakceptować fakt, że kopanie tyłka i sprawianie, by ludzie spotykali się z producentem, jest dla niej naturalne, podczas gdy początkowa historia postaci wyświetlanej na ekranie jako model ekspercki informuje niektóre urocze fragmenty parodii o branży wystawienniczej. Prawdę powiedziawszy, tak dziwne, jak to może być stwierdzenie, musiałem zobaczyć większą część wszechświata pokazywania w tym filmie o przerażających profesjonalnych zabójcach.

    Anna jest niesamowicie niedorzeczna, ale podobnie odkrywa i wyraźnie przyznaje, że punkt widzenia w tym często rozpieszczanym powołaniu daje Annie zaskakujące odrodzenie w kluczowych minutach, co sprawia, że ​​rzeczy są ostre i żywiołowe, nawet wśród rozprysków pasm o wysokiej oktawie. Istotnie, jednym z głównych celów filmu jest montaż w pobliżu środka filmu, który przenosi film między pokazowymi zdjęciami a Anną, która kręci rywali. Czy to nie dyskretne? W żaden sposób. Czy to jest przyjemne? Podczas tej konkretnej grupy zdecydowanie tak. Zastanawiasz się, czym mogła być Anna, gdyby ten powód został przekazany innemu dyrektorowi.

    Często wiadomo, że Anna to Luc Besson, która chce powrócić do podnoszącego na duchu urzeczywistnienia jednego z jego najwcześniejszych, najczęściej powoływanych filmów: wspomnianego wcześniej La Femme Nikita. Ze względu na piekło, Anna zdarza się nawet w 1990 roku, w tym samym roku Nikita został zwolniony. To świetna gra biznesowa, a jeśli nie spory, być może to przedsięwzięcie Luca Bessona, by powrócić do swojej poprzedniej świetności, mogło być skuteczne – w każdym razie, monetarnie. Szkoda, wyraźnie, że podczas gdy Besson jest stopniowo doświadczany jako producent i nadal jest gotowy do stworzenia kilku najwyższej klasy aranżacji aktywności, aby posypać cały film, ten powrót do klasy jest bardziej jak bieżnikowanie niż całkowita renowacja. Ma kilka ostrych połysków, ale nie uderza dokładnie w podobny wysoki płomień.

    Jako ktoś, kto dostał kopniaka Valerian and The City Of A Thousand Planets, często było oczywiste, że Luc Beeson pamiętał swoje środki z Piątego elementu z 1997 roku. Podobnie Anna jest niewątpliwie Luc Beeson, która próbuje powrócić do świetności tego debiutu z lat 90-tych. Jednak świat się zmienia i nie wygląda na to, że Beeson rozszerza się w określony sposób jako producent filmowy w dzisiejszych czasach. Pojawia się tutaj kilka różnych komponentów – najwyraźniej Helen Mirren daje zabawną, bryzgającą zwrotkę, która dobrze pasuje do ogólnego nastroju tej aktywności. To nie jest dokładnie flop. To tylko ponury wysiłek doświadczonego producenta, którego prawdopodobnie słyszymy coraz mniej w ciągu następnych kilku lat – pomimo wczesnej gwarancji jego głównej gwiazdy.

    Bez szans, że „Anna” została wyprodukowana przez innego producenta filmowego, można by ją odrzucić jako skromną i śmiałą próbę zduplikowania dziwnych i na zewnątrz ekskluzywnych historii aktywności francuskiego producenta filmowego Luca Bessona, który okazuje się źle bezpośrednio z zacznij i pogarsza się wraz z postępem. Rzeczywiście, „Anna” została skomponowana i skoordynowana przez samego Bessona, mimo że wszystko to wydaje się nieudanym powtórzeniem jego najważniejszych hitów. W następstwie ogromnego rozczarowania przemysłu filmowego jego przeszłym filmem, niekontrolowaną przygodą science fiction „Waleriana i miasto tysiąca planet”, dobrze wróży, że powinien wycofać się do czegoś nieco bardziej naturalnego jako metoda przywracania jego pozycja w biznesie, ale nawet jego długoletni fanatycy sądzą, że trudno jest zebrać dużo energii dla tego zaskakująco powolnego kawałka hakerskiego.

    Kiedy film otwiera się w 1990 roku, Anna (Sasha Luss), zachwycająca, młoda Rosjanka, sprzedaje osiedlające się lalki w reklamie w Moskwie, kiedy zostaje zauważona przez zwiadowcę francuskiej organizacji demonstracyjnej i wysłana do Paryża do pracy. Po krótkim czasie przyciąga uwagę pokrewnego rodaka, zamożnego przedsiębiorcy, który jest jednym ze spekulantów w firmie, wykorzystując gotówkę, którą bezprawnie oferuje broń wrogom świata. Po kilku miesiącach dokuczania wydaje się, że będzie go uderzać w siano, dopóki nie wyciągnie wniosku z całej sprawy, chichocząc w jego głowie.

    Trzy lata wcześniej wspaniała, lecz uciskana Anna żyła na obrzeżach społeczeństwa z szkodliwą ukochaną kryminalną i pilną potrzebą ucieczki od jej strasznych warunków. To odejście następuje jako Alex (Luke Evans), operator KGB, który dostrzega przydatność jej mieszanki wspaniałości, umysłów i pragnień i oferuje jej możliwość dołączenia do stowarzyszenia i pracy z nim i jego przełożonym, władczą Olgą (Helen Mirren , najwyraźniej wykorzystując ten film jako rolkę próbną do pracy Edny w nieuchronnej przeróbce „The Incredibles”.), z gwarancją, że będzie mogła śledzić pięć lat administracji.

    W 1990 roku Anna kontynuuje swój rozwój jako najlepszy model w klasie, pomimo wyruszenia w tak ekstremalny sposób, aby zbudować sentyment z indywidualnym modelem o imieniu Maud (Lera Abova), a jednocześnie znokautować okresowy cel – w większości podczas noszenia coś w rodzaju fetyszyzmu – i kontynuowanie ukradkowego sentymentu z Alexem w jej dodatkowym czasie. W dłuższej perspektywie rozpowszechnia się Anna Lenny Miller (Cillian Murphy), amerykański operator CIA, który musi wykorzystać ją do własnych celów, aby rozstrzygnąć odrażający wynik przedstawiany w ogólnie urzekającej preambule. Bez żadnej innej opcji Anna zgadza się, a nawet zaczyna się z nim układać. Po krótkim czasie, Anna może po prostu uwolnić się od wszystkiego, co jest brane pod uwagę i przekazać jej podstęp, seksualność i zdolność do zabijania wielu osób podczas noszenia tego, co ma na myśli całą linię wiosny Victoria’s Secret.

    Teraz niektórzy z was, którzy pamiętają dłuższe wspomnienia, mogą uwierzyć, że ten portret „Anny” sprawia, że ​​brzmi to bardzo jak „La Femme Nikita”, hit z 1990 roku, który wskazywał na znaczący uniwersalny skok Bessona do przodu. Właściwie jest to tak porównawcze z wielu punktów widzenia, że ​​wydaje się, że Besson odkrył wczesny projekt tego scenariusza i po prostu nakręcił go po zmianie nazw postaci i części obszarów. (Może to wyjaśnić, dlaczego historia wymaga wystąpienia około 1990 r., Pomimo faktu, że innowacja wykorzystywana przez bohaterów jest rozpraszająco chronologicznie błędna.) Teraz, jeśli Besson przebudował taki naturalny materiał jako metodę badania dopasowania ram seksualnych w filmowanie klasyfikacyjne od czasu pojawienia się „La Femme Nikita”, co mogło być fascynującą metodologią (szczególnie myśląc o tym, w jaki sposób rozładowanie filmu wyprzedza punkty kilku roszczeń o wykroczenia seksualne, w tym napaści, które zostały zrównane z Bessonem w Przebieg ostatniego roku lub gdzieś w pobliżu), jednak główną ogromną ekspansją jest rozproszona struktura czasu, w której dokonuje się oszałamiającego ujawnienia, a potem historia przewija się, by zainwestować kawałek energii wyjaśniający historię za nowym poprawa. Ta metodologia nie zawiera żadnych znaczących wartości ani entuzjazmu dla procedur i została wyraźnie przekazana próba odwrócenia uwagi obserwatorów od tego, jak dokładnie to wszystko jest zaskakujące.

    Byłem energicznym entuzjastą filmów Bessona od dłuższego czasu i chwyciłem jego filmy – naprawdę, nawet „Waleriana” – za ich doskonały i niepowtarzalny styl, nieprzewidywalnie ułożone grupy aktywności, wesołe, szalone konta regularnie nabijane migawkami witamy psycho-humor i magnetyczne wystawy artystów, którzy przez lata byli głównymi postaciami większości jego kont. Niesamowicie, dla wszystkich intencji i celów żaden z tych elementów nie jest tutaj widoczny. Zamiast nieodpartej i praktycznie szczęśliwej witalności, która normalnie napędza jego filmy, Besson jest pod każdym względem nieszczerym wysiłkiem i swoją pracą, niezależnie od zobowiązań takich zwykłych partnerów, jak operator Thierry Arbogast, korektor Julien Rey i pisarz Eric Serra, jest tak nudny jak ktokolwiek mógłby sobie wyobrazić Oprócz dwóch, w gruncie rzeczy, mistrzowskich grup – prezentacja Anny jako profesjonalnego zabójcy w zapakowanej knajpce, w której skończy ona wykorzystując połamane talerze jako zabójczą broń i montaż, który porównuje jej pokazy i zabijanie koncertów – bity aktywności są szemrane a cała rzecz jest niedostateczna w odniesieniu do jakiejkolwiek prawdziwej skłonności komicznej. (W filmie pojawia się jedna przenikliwa myśl – arogancja okrutnego kata, który ukrywa się w podobnie okrutnym wszechświecie wyświetlania – ale nic z tym nie robi, poza wspomnianym wcześniej montażem i nieprzyzwoitym kawałkiem, w którym Anna szuka zemsty na strasznym obrazowcu najwyraźniej motywowany przez Terry’ego Richardsona.) Jeśli chodzi o Sashę Luss, jest ona niewątpliwie wyśmienita, jednak nie przynosi tu niczego innego – pozytywnie pokazuje żadnego z niezbywalnego moksy ekranowego pokazanego przez jakiekolwiek pozory Anne Parillaud, Natalie Portman , Milla Jovovich i Cara Delevingne w ich różnych wspólnych wysiłkach na ekranie z Bessonem.

    Oczywiście, Besson robił straszne filmy w przeszłości, nawet w takich grach jak „Rodzina” i „Pani”, w każdym razie próbował. „Anna” znowu jest tak beztroska i leniwa, że ​​ledwo można zaakceptować fakt, iż był nawet na planie przez większość swojego pokolenia. Wszystko, co wnosi do tego stołu, to wspomniane wcześniej dwie lepsze niż przeciętne sceny aktywności, intrygująca odzież i wykonanie Helen Mirren, które nieco się odwracają, jednak nie zajmie dużo czasu w przyszłych kołowrotkach Lifetime Achievement. Oczywiście, znajdą się tacy, którzy będą cenzurować, że ktoś w takiej mglistej wątpliwości, że Besson jest jak dotąd konfrontowany, nie powinien mieć pozwolenia na robienie i rozładowywanie żadnego filmu w tej obecnej atmosferze. Jak na ironię, gdyby to rzeczywiście przydarzyło się „Annie”, to właśnie pomogłoby Bessonowi wyjść.

    W „Annie” Luca Bessona walcząca, cudowna młoda dama jest zmuszona do przekształcenia się w światowej klasy profesjonalnego zabójcę, a kończy na tym, że szuka okazji, by rozprawić się z celami. Brzmi naturalnie? Zasadniczo jest to podobna struktura jak przebój szefa serialu La Femme Nikita z 1991 r., Który pokazał, że Francuzi mogą przekroczyć Hollywood podczas robienia filmów ruchowych. „Anna” nie jest tak oszałamiająca ani chwytliwa jak „Nikita”, jednak ma swój własny niezrównoważony urok, zwłaszcza dzięki temu, że gra ze strukturą, rozwiązując sprzeczne historie wydarzeń w sobie nawzajem.

    Na początku spotykamy się z naszą odważną kobietą Anną (Sasha Luss), która jest bliżej reklamy z Moskwy przez scouta dla biura wystawowego w Paryżu. Szybko wkracza do wszechświata o wysokim wyglądzie i dopiero wtedy, gdy wykonuje sprzedawcę broni, który ściga ją, film odwraca się, odkrywając wcześniejszą rejestrację Anny przez KGB. To też nie jest cała historia: w kółko film kontynuuje w jedną stronę, w tym momencie odbija się, gdy każda kolejka odkrywa inną, ukrytą strunę. Besson utrzymuje historię i aktywność w czystości, zręcznie poślizgując się w drobnych subtelnościach, które później okazują się pilne.

    „Anna” jest zabawnie zmontowana, ale może być trudno ją zaangażować. Rok temu kierownictwo zostało obarczone winą liczby dla kobiet gwałtu, której on zaprzeczył. Trudno nie wspomnieć o takich problemach podczas oglądania filmu, który regularnie włącza elementy kuszące i poruszające siły w relacjach damsko-męskich. „Anna” nie może żyć w próżni.

    Luc Besson przechodzi do „La Femme Nikita” w swoim przybyciu do rządowej klasy profesjonalnego zabójcy, w której występują Sasha Luss z Luke Evans, Helen Mirren i Cillian Murphy.

    Nierealistycznie zdolni zawodowi zabójcy; super-szpiedzy w ciasnych spódnicach – w rzeczy samej Luc Besson był tu już wcześniej i po rzucającej się w oczy niemożności wysłania fikcji science fiction wokół tysiąca planet Waleriana, ledwo można go potępić za powrót do studni w poszukiwaniu zwykłego trafienia. Jednak pośpiech jest odległym wspomnieniem u Anny, obojętnym i natychmiast zapominalskim ukrytym ruchem operacyjnym, którego przewaga, Sasha Luss (model, którego samotna dawna zasługa była we wspomnianej wcześniej bombie), wskazuje zero gwarancji jako gwiazdy filmu. Fani gatunku Unpicky mogą się pojawić na początku tygodnia, jednak bardziej uznani widzowie poszukujący pośpiechu, jaki znaleźli w La Femme Nikita lub The Professional, powinni raczej przejść na inny rodzaj sentymentu z lat 90. i kupić bilet do Toy Story 4.

    Luss gra wspaniałego moskiewskiego spedytora, którego biało-blond grzywa zostaje zauważona przez zwiadowcę w paryskim biurze demonstracyjnym w 1990 roku. Odskoczyła do francuskiego przepływu gotówki, aby kontynuować ponętne życie i natychmiast przyciąga uwagę jednego z wspólnicy biura, których głównym koncertem jest sprzedaż broni w nękanych narodach. Po dwumiesięcznej randce zabija go.

    Zanim przestaniesz zastanawiać się nad tym, co film niedawno odkrył na temat współudziału biznesu wspaniałości w okrucieństwach, Besson cofnie cię o trzy lata, aby wyjaśnić – coś, co zrobi zazwyczaj w całym filmie, opróżniając pokaz z każdego wiatru, podczas gdy obserwator wciąż ma zamiar się z niego wycofać. (Obserwator prawdopodobnie nie będzie się kołysał, jednak jest to problem alternatywny.)

    Z nieznanych powodów, w 1987 r., Anna była tylko zrujnowaną byłą prostytutką z uciążliwą ukochaną i komputerem, który nie zostałby zaprojektowany dopiero jakiś czas później – znacznie mniej posiadany przez osoby w sąsiedztwie Anny. (Widzowie, którzy przeżyli lata 80. i 90., lub dużo myślą o rozwoju innowacji wśród klientów, odkryją Annę dziwnie nieprzekonywującym kawałkiem z epoki).

    Anna została wciągnięta w prawdziwe wykroczenie, gdy operator KGB (Luke Evans ‚Alex) wkradł się do jej mieszkania, aby zaoferować jej powołanie. Wyjaśniając swoją niewiarygodną bliskość, mówi, że stało się oczywiste, że jest naprawdę świetna w szachach. Więc oczywiście powinna być operatorem rządowym, prawda? Reakcja Anny na ofertę jest jeszcze bardziej niepewna. Spójrz: Wielu z nas musiało przeciąć sobie nadgarstki podczas przyszłych spotkań z pracownikami, ale niewielu z nich, w każdym razie mniej trafiło na pozycję.

    W 1990 roku Anna wchodzi na boisko pod uważnym spojrzeniem niezwykle nieufnego nadzorcy Alexa Olgi (Helen Mirren, pierwszy błysk życia w filmie). Utrzymując swój rozkład jako model, zabija dużą liczbę osób podczas montażu powtórzeń, poświęcając kilka minut na seks z Alexem i rozpoczęcie skojarzenia z indywidualnym modelem, Maud (Lera Abova). Treści Bessona nie można próbować wymyślić wyjaśnienia za zabójstwami: dostaniemy kilka chronologicznie błędnych MacGuffinsów (jako podejrzanie małe dyski twarde i napędy USB, które nie będą istniały jeszcze przez dziesięć lat), ale wszelkie tajemnicze informacje, które zawierają, są nierozsądnie wyczerpujące dla każdego, by odwołać się nawet do mimochodu.

    Po drodze Anna spotyka amerykańskiego agenta rządowego, który zasila ją, aby stała się podwójnym operatorem. Cillian Murphy jest równie pobłażliwy w swojej pracy jak Mirren – są nadmiernie żywiołowi i mądrzy, aby zagrać w grę cieniowania według liczb i wyglądają, jakby mogli pracować nad czymś: co, poza tym, że po prostu nadal są głównymi osoby, które warto oglądać, dopóki Besson nie zdecyduje się na obrót, dzięki czemu będzie to runda szpiegowskich ciągników ciągnących w stylu Tinker? Nie ma takiej karmy.

    Przeciwnie, Besson potrzebuje postaci Murphy’ego, aby także całkowicie oddać się Annie. W pewnym momencie dwaj artyści rozrywkowi schowają się razem w magazynie; scena powinna być wyraźnie obciążona, ale między nimi jest tak mało nauki, że wydaje się, że rozgrywają swoje linie niezależnie na zielonych ekranach i są komponowane w postprodukcji.

    Na dłuższą metę okazuje się jasne (nie z wystawy Lussa), że punktem filmu jest pragnienie Anny uwolnienia się od szpiegów wszystkich wpływów politycznych. Po prostu trzeba ją lekceważyć, założyć w jakimś miejscu na Hawajach. Na marginesie, że ochroni to Annę przed ponownym pojawieniem się na ekranach kinowych, będzie to gotówka obserwatora na migrację.

    Pod uderzającą doskonałością Anny Poliatovej kryje się tajemnica, która uwolni jej stałą jakość i wiedzę, aby zakończyć jednego z najbardziej przerażających rządowych zawodowych zabójców.

    Za najnowszym filmem Luca Bessona, Anny, krył się zdumiewający brak prezentacji, która jest zdumiewająca, myśląc o tym, że obdarza zaskakująco zdolną obsadą z każdym pozorem Luke’a Evansa, Cilliana Murphy’ego i Helen Mirren, aby podać kilka przykładów. Jest to również przekazywane przez Summit Entertainment, oddział Lionsgate, ale nie było nic na czas ograniczony. W każdym razie, po obejrzeniu ostatniego filmu, jasne jest, dlaczego przyczepy i promocje telewizyjne były przechowywane w bazie.

    Jedną z licznych kwestii jest tu pozycja Bessona, ponieważ on sam był niepewny, czym powinien być film. Często jest tak, że historia po prostu nie wróży dobrze w żaden sposób i trudno jest realizować ogólnie w ograniczonym zakresie jej zadziwiająco zaskakujący ton. W jednej chwili musi to być bezsensowny ruch z ogromną ilością ognia broni palnej w grze, ale następująca po nim wydaje się straszna i emocjonalna. Byłoby znacznie ulepszone w przypadku, gdyby uświadomił sobie, co to jest i wziął się do roboty – niedorzeczny film popcornowy i to wszystko.

    Mówiąc o grupach aktywności, są ogólnie czarujący, jednak podczas ich oglądania trudno nie kontrastować scen z innymi filmami ruchowymi, które się poprawiają. Jest wiele minut z naszym głównym bohaterem, który krąży i wywołuje nieład, co może być przyjemne, jednak nigdy nie osiąga maksymalnej wydajności.

    Na marginesie, że jest jedna rzecz godna pochwały, to niewątpliwie jest to Sasha Luss, który naprawdę wykonuje całkiem poważną działalność jako główny bohater. Przed chwilą była w jednym filmie, Valerian z 2017 roku i City of a Thousand Planets, i jest niesamowicie zdumiewająca, jak wspaniała jest tutaj. Musi sprzedać ogromną liczbę scen i łatwo to robi. Jest jednak nieco rozczarowujące, że jej postać jest zasadniczo potężna. Powszechnie w całym filmie powinna była zostać poważnie ranna, ale raczej odkrywa, jak być nieskazitelnym podczas każdego showdownu.

    Co więcej, pozostała część obsady znakomicie współpracuje z materiałem, który otrzymują, w tym z Evansem i Mirrenem. Przerażające jest to, że nie rozumieją tego zbyt często, aby naprawdę prezentować swoje działające prezenty. Rzeczywiście, nawet w dalszym ciągu zasługują na lepszy film, aby to udowodnić w każdym razie.

    Anna Luca Bessona jest tępa i martwa, z treścią sprzeczną tonalnie, powolnym łożyskiem i nie jest pewna, jakiego rodzaju filmem musi być.

    Zdjęcie „Anny” Luca Bessona do grudnia 2017 r. Pod ćwierć roku później Fox zwolnił „Czerwoną Jaskółkę”, dodatkowy chłodny chłód kręgosłupa zimnej wojny o rosyjskiej tancerce baletowej (granej przez Jennifer Lawrence) zapisanej przez radziecką wiedzę zdalną przekształcić się w profesjonalnego zabójcę i szpiega, przygotowanego do wykorzystania jej oferty seksu jako broni, wykorzystując jej wgląd do przechytrzenia swoich opiekunów.

    Dzień, w którym „Red Sparrow” otworzył się prawdopodobnie był niezwykle okropny dla Bessona, ponieważ ten film jest w istocie bardziej inteligentną, coraz bardziej zaawansowaną adaptacją historii, którą wymyślił dla „Anny”, w której gwiazdą jest modelka Sasha Luss, rosyjski profesjonalny model zabójcy, który wysyła KGB, koncentruje się na projektach. Otrzymujesz obraz. Z drugiej strony, nawet „Red Sparrow” był swego rodzaju powtórzeniem.

    Rok wcześniej Charlize Theron pojawiła się w „Blondynce nuklearnej”, wyjątkowym potrójnym skrzyżowaniu, filmie o aktywności Żelaznej kurtyny, dzięki któremu zdobywca Oskara cudowność okazał się, że może prześcignąć każdego mężczyznę – wzmocnienie kobiece jako hiperkinetyczne pojawia się styl.

    W chwili obecnej, zbyt blisko idei „Anna”, ten film powinien był wysłać Bessona do punktu, w którym wszystko się zaczęło – szczególnie, gdy myślisz o tym, że 17 lat wcześniej, w 1990 roku, zrobił formę każdego z nich te relacje: „La Femme Nikita”, które byłyby świetnym tytułem dla tego podkreślanego przez Rosję agregatu kręgosłupa, który wyglądałby jak morderca, gdyby wcześniej nie nazwał profesjonalnego zabójcy.

    Blaze do przodu prawie dwie dekady, a Besson – który od tego czasu zgromadził pełną listę filmów napędzanych przez solidne mistrzki kobiet („Lucy”, „The Lady”, „The Messenger: The Story of Joan of Arc”), które mają na sobie całość zarobiła ponad miliard dolarów w świecie kinowym – jest oskarżana o złe postępowanie w każdym razie dziewięciu kobiet, z których jedna, artysta rozrywkowy Sand Van Roy, udokumentowała oskarżenia o napaść na francuską policję w maju ubiegłego roku.

    Po roku ta pozaekranowa dramatyzacja przerosła „Annę”, prowadząc Summit, by zrzucić film na ponad 2100 ekranach – szerokim rozładowaniu – bez ekspozycji lub wstępnych pokazów prasowych.

    Nie ma szans, żeby brzmiało to tak, jakbyśmy się tutaj skakali w czasie, jest to celowa (kiedykolwiek wyobrażona) metoda odzwierciedlania stylu filmu Bessona, który przestawia okazje w ultra-zrozumieniu bohatera tytułu, pięć pchnięć do przodu zaoferować możliwość, jak umiejętne oszustwo rzemieślnika, odtwarzanie i odtwarzanie niektórych scen, aby tłumy zawsze oceniały, kto jest odpowiedzialny.

    W każdym razie komponowanie postaci, która jest bystrzejsza i bardziej uzdolniona niż wszyscy w pokoju, jest jedną rzeczą, a bardzo inną, by naprawdę być tą osobą, biorąc pod uwagę wszystko. Co więcej, Besson, który – podobnie jak holenderski wykonawca Paul Verhoeven, człowiek odpowiedzialny za „Complete Recall” i „RoboCop” – ma prezentowany prezent do tworzenia niezwykle oczyszczonych filmów kinowych, które wydają się być robione na zamówienie do przebiegłości i zainteresowań 13-letnich męskich widzów, powinni teraz walczyć z rozwojem #MeToo. Producent filmowy, który wszystko oprócz rozwinięcia zaawansowanej legendy kobiecej aktywności, obecnie staje się przedmiotem dochodzenia w sprawie oskarżeń o niefortunne zachowanie seksualne.

    W różnych warunkach „Anna” mogła robić hity i napędzać powołanie kobiety do prowadzenia Lussa. (Gwiazda „Occupant Evil” Milla Jovovich zawdzięcza powołanie do swojej działalności Bessonowi, który dostrzegł w niej ten potencjał dzięki „Piątemu elementowi”). Zamiast tego, jest ona rozcięta, tym bardziej, że wulgarne ćwiczenie w generalizacji kobiet niż wzmocnienie – między którymi nie ma tak mało dostrzegalnej różnicy, jak nieistniejąca, zależnie od tego, jaką pracę postrzegasz seksualność jako grającą w jakości damskiej.

    Gdyby „Anna” okazała się w tym czasie, między długimi odcinkami 1985 i 90, najprawdopodobniej poczułaby się jak progresywna idea: kobieta, która bez napaści (jak w „Pani 45” Abla Ferrary ) lub agresywny (à la Gena Rowlands w „Gloria”), zmienia się w niezwykle kreatywnego mistrza kickass. Tak czy inaczej, kultura ewoluuje szybko, a eksperci, którzy niegdyś reklamowali Tarantino jako działaczkę kobiecą za celebrowanie takich kobiet w filmach „Jackie Brown” i „Morderstwo Bill”, obecnie zarabiają na obsesji stóp szefa.

    „Anna” pokazuje, że Besson jest podobnym producentem filmowym, ponieważ miał 20 lat wcześniej i wcale nie był podobny do swojego tytułowego bohatera, który zręcznie dostosowuje się do okoliczności, w których się znajduje, tym razem wielokrotnie opowiadając podobną historię. Chodzi o to, że jest w tym niesamowity, a na wypadek, gdybyś był entuzjastą płynnego, komiksowego podejścia Bessona (opowiadał skomplikowane sceny z legalnym polerowaniem, które sprawia, że ​​są nieskazitelne i instynktowne do realizacji), w tym momencie „Anna „niewątpliwie zaangażuje się.

    Luss, którego szeroko podzielone ceruleańskie oczy i maczuga o konfrontowanym modelu pokera wypożyczają się przyjemnie na to, że Anna jest tajemniczą, osiadłą lalką o różnorodnych postaciach, spełnia wysokie oczekiwania ludzi wobec takiej fizycznej pracy, której prośby sięgają od ekstrawaganckich grup bojowych do starannie regulowanych zminiaturyzowanych artykulacji skali. Z początku nie jest przerażająco intrygująca, deklarując sprzedaż Matrioszki w moskiewskiej gablocie, w której Anna zostaje znaleziona przez francuskiego headhuntera i odjechana na ekscytującą paryską scenę. (Wszyscy związani z tym światem, a szczególnie żądający włamań, którzy fotografują Annę, są przedstawiani jako bestie – jak karykatury apodyktycznych szefów kina).

    Dopiero po 30 minutach po tym, jak Anna została zapisana i przygotowana przez KGB, kiedy zostaje wysłana, by zabić intensywnie obserwowanego rosyjskiego gołębia za pomocą opróżnionej broni, zaczynamy witać potencjał postaci na ekranie . Scena jest wspaniale zaaranżowana i przekazywana tylko dlatego, że to, jak kobieta, którą ostatnio przedstawiały jej nogi i rzęsy, może naprawdę myśleć i szybko reagować.

    Wśród umiejętności Anny, jak nam powiedziano, jest przydatność do dialektów (poza wczesną retrospekcją, wykonaną w lokalnym języku rosyjskim Lussa, film został nakręcony po angielsku), niesamowitą strzelaninę, napędzaną ręką do ręki walczącą o przygotowanie i umiejętność gry w szachy . Ten ostatni szczegół jest tak wyraźny, jak się wydaje, ponieważ Anna powinna być pewnie kilkoma pchnięciami swoich opiekunów – bez względu na to, czy Alex Tchenkov, krwawiący specjalista od rekrutacji (Luke Evans, z którym ma niezwykłą wiedzę); jego ostra konfrontowana reżyserka Olga (Helen Mirren, która zaciska usta i twierdzi, że jest bezlitosna); lub zalotny operator CIA, Lenny Miller (Cillian Murphy), który nie może się jej oprzeć.

    Besson, który sam wyraził „Annę”, potrzebuje spekulacyjnej rundy, w której jej lojalność kłamie, by wydawać się zawiła, jednak jest to dość podstawowe, sprawiając, że spisek Johna Le Carré „Tinker Tailor Soldier Spy” czuje się bardziej analityką ilościową poprzez badanie. Niezależnie od dywersji nieliniowych skoków czasowych (niewątpliwie wskazywanych przez treść na ekranie, więc tłumy nigdy nie zostaną utracone), może być prawie przedstawione jako niezdecydowane – co stanowi znaczną poprawę w stosunku do nadmiernie zmieszanej „Nuclear Blonde”. Utwory Bessona mogą nie być tak spektakularne, jak te, które David Leitch koordynował w tym filmie, ale czują się cholernie i zabawnie, tak jak podczas ostrego montażu zestawu do kontroli ciała „Need You Tonight” INXS.

    Czy coś w „Annie” przytłoczy tłumy? Nic w takim stopniu, jak sposób, w jaki tak intensywnie angażująca standardowa rush ride nie powinna być tak bezceremonialnie wypuszczana, jak to miało miejsce w celu wypełnienia prawnie wiążących zobowiązań. Nie jest to nawet bliskie upokorzenia „Domino” Briana De Palmy lub jakiejkolwiek liczby trwających studyjnych nagród. Nie jest też wystarczająco ostry, by wyobrazić sobie, że tłumy przekazały coś niezwykłego w przypadku, gdy został on zakryty w środku i na zewnątrz – poza tym, że może dla Lussa, niewątpliwie dostanie się kolejny strzał.

    Kim lub czym jest Anna? Odpowiedzi zawierają zawiadomienie o certyfikatach dotyczących aktywności ruchu Luc Bessona, starania o założenie profesjonalnego zakładu dla zabójców z frontem kobiecym oraz wystawienie umiejętności aktorskich modelki Sashy Luss. A może to jest to, co można powiedzieć o filmie, ukryć. Ponieważ w rzeczywistości odroczony, a raczej zatopiony agregat chłodniczy (hurtownik Lionsgate nie będzie sprawdzał filmu w prasie) jest niewystarczającym rozczarowaniem w przypadku każdej z trzech kontroli, wielopoziomowego mieszkańca multipleksu, który raczej działa najlepiej jako mało wymagający późno nocny zegarek telewizyjny, dokładnie tam, gdzie powinien był zostać rozładowany.

    Po tym, jak Besson strzelił nieoczekiwanego światowego przeboju z dość barmańską aktorką Scarlett Johansson, Lucy, wykorzystał swój rozszerzony wpływ, aby uzyskać dużo bardziej barmańskiego Valeriana, bezczelną i kosztowną porażkę, która w każdym razie pokazała jego nieokiełznany błysk fantazji. W każdym razie nadwyżki gonzo Bessona nie przyciągnęły wystarczająco szerokiej grupy widzów, a wszystko w jego późniejszych poczynaniach wydaje się być wykonaniem przez kierownika, który raz jeszcze wpada w chroniony wynik. Anna nie jest dokładnie przechodnią, ale nigdy nie czuje się tak, jakby została stworzona przez kogoś, kto ma coś do powiedzenia lub zademonstrowania. Jest zdolny, a nawet nieostrożny od czasu do czasu, milion mil od tego, czego można oczekiwać od szefa Piątego Elementu.

    W fabule, która jest połączona z lepszymi filmami, Anna (Luss) jest kobietą potrzebującą okazji. W latach 80-tych Moskwa nie ma tak wielu dostępnych dla niej i pamiętając, że próba uderzenia bez nikogo innego, kultura zorientowana na mężczyzn, którą złapała, wpędza ją w rzeczywiste istnienie zakwaterowania. W każdym razie, pewnego dnia dostaje szansę na pracę dla KGB, a po tym, jak niechętnie bierze ją pod skrzydła gryzącego, bezlitosnego handlarza Olgi (Helen Mirren), kończy się szokująco dzikim profesjonalnym zabójcą podczas pracy na dwóch stanowiskach jako model ze względu na kurs. Jednak po dłuższym okresie ujarzmienia Anna zaczyna podkreślać, że rzeczywiste istnienie spędzone na podejmowaniu różnych żyć prawdopodobnie nie będzie tym, czego naprawdę potrzebuje.

    Wracając do swojego wyróżnienia z 1990 roku, La Femme Nikita, Besson nadzorował coś bardzo szokującego, ponieważ w jakiś sposób pogorszył Annę, nawet bardziej niż znienawidzony hollywoodzki redo, Point of No Return z 1993 roku. Prawie od dłuższego czasu od jego wyjątkowego hitu, widzieliśmy serię filmów skoncentrowanych na zawodowych zabójczyniach kobiet (aczkolwiek wciąż nie na tyle, na ile są wśród mężczyzn), jednak Anna wydaje się istnieć w tej obecnej rzeczywistości, gdzie te filmy nie mają istnieć. Dla tak obszernego filmu Besson kładzie nacisk na „oszałamiającą” intrygę pojawienia się rozkosznej blond damy mającej możliwość zamordowania podobnie bezlitośnie i tak dziko jak każdy inny człowiek, jak gdybyśmy byli nowicjuszami w tej idei i jakby to było wystarczy dodać połysk do zużytej, rozpoznawalnej fabuły.

    Besson uważa Annę za gwiezdny pojazd dla rosyjskiego modelu Lussa, którego wykorzystywał jako outsider w Valerian, i jak powtarzają się treści, można nawet wyobrazić sobie, jaka właściwa decyzja postaci ekranowej mogła przynieść materiał. Podobny motyw Atomic Blonde i Red Sparrow były głęboko ułomne, jednak Charlize Theron i Jennifer Lawrence z łatwością je podnieśli, obaj przynosząc przestarzałą gwiazdę bliskości przedsięwzięciom, które ich nie zasłużyły. Luss pojawia się w zasadzie w każdej scenie Anny, aw jednym z nich nie zasługuje na takie przedsięwzięcie. Jest mrocznym otwarciem w centralnym punkcie filmu, jej prezentacja jest tak stabilna i obojętna, że ​​wysysa całą witalność właściwą z agregatu kręgosłupa, który powinien zostać podniesiony adrenaliną. Podczas jej pojedynków adoracyjnych, Cillian Murphy (Irlandczyk grający w Ameryce) i Luke Evans (Walijski, ale grający w rosyjskim, ale brzmiącym szkockim), walczą o przekroczenie żużla, do którego dołączyli, i poddają się Mirrenowi, aby mieć dobre czasy jako zimny wróg postać matrona, tryskające linie, takie jak „Niedogodność, nigdy nie wysyła powiadomienia!” i świetnie się bawimy niż jakakolwiek inna osoba w filmie lub tłumie.

    Jest dużo miejsca na dyskurs na temat przygody, kobieta próbująca wznieść się w rzeczywistości mężczyzny, szczególnie biorąc pod uwagę ustawienie, a jednak kilka linii jednorazowych, to nie jest nic nowego. Luss jest jak dotąd fetyszyzowanym obiektem, zwłaszcza że bierze udział w nieco głupim sentymentalnym związku z pokrewną modelką, a czasami film gra jak softcore porno tylko z odciętymi intymnymi chwilami. Nie angażuje się w niezależność od kogokolwiek innego, aby zademonstrować kobietę z bronią palną, zwłaszcza gdy ma na sobie taki mały strój, a film czasami gra z niepokojem, biorąc pod uwagę zarzuty seksualnego nieszczęśliwego zachowania zrównanego z Bessonem, co spowodowało wiele jego odroczeń ( wykonawca zaprzecza „niepoprawnemu zachowaniu jakiegokolwiek rodzaju”).

    To, co w końcu zatapia film, to jego oszałamiająca nudność, od braku wyobraźni wykorzystywanej w licznych zabójstwach Anny do bezsilności Bessona, by zorganizować tętniącą życiem scenę aktywności serca, a treść nęka starania, aby przeskoczyć do przodu i do przodu, by nas skrzywdzić po prostu pokaż, jak mało przynosi do stołu. Gimmickry nie może objąć braku charakteru, a na końcu zauważając, kim jest Anna, odpowiednia odpowiedź byłaby taka, że ​​nigdy nie musisz jej odkrywać.

    No links available
    No downloads available

    Dodaj komentarz

    Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Podobne filmy